Verhalen van een werkende moeder
TOP
Gastblog Oma

“Gastblog oma: bevallingsleed dat een tangverlossing heet”

Vijf keer ben ik zwanger geweest, en al die vijf keren heb ik braaf toen ik ruim overtijd was een zwangerschapstest bij de drogist gekocht en thuis geprobeerd. Met altijd hetzelfde resultaat: negatief, terwijl ik achteraf toch zwanger bleek te zijn.

Bij mijn eerste zwangerschap (na de ovulatie stimulerende medicijnen) voelde ik me anders, niet helemaal mezelf, en verloor ook wat bloed. Ik naar de huisarts en legde hem uit dat ik inmiddels ruim twee weken overtijd was bla bla bla. Hij verdween met mijn ochtendurine naar zijn minilabje. ‘Gefeliciteerd, u bent zwanger!’ Ik ging met verwarde gevoelens naar huis. Enerzijds was ik enorm blij dat het ons gelukt was, anderzijds realiseerde ik me ook hoe dun het draadje van geluk kan zijn, want de avond daarvoor had mijn echtgenoot zijn auto finaal total loss gereden. Gelukkig was het met hem goed afgelopen, anders was ik dus een jonge zwangere weduwe geweest.

Vroeger kreeg je in het onderwijs verplicht acht weken voor de uitgerekende datum zwangerschapsverlof. Een ruime periode om alles in orde te maken, iets waar ik me op verheugde. De zwangerschap verliep ondanks het beetje bloedverlies in het begin voorspoedig, ik voelde me goed en had het idee de wereld aan te kunnen. En de bevalling? Ach, die schoof ik eigenlijk voor me uit, er waren zooooveel vrouwen me in het baren voorgegaan, waarom zou ik dat niet ook kunnen? Mijn oudere zusje had me trouwens ook uitgebreid voorgelicht wat me allemaal te wachten stond en ik had zwangerschapsgym gedaan en ik was jong en gezond. Wat kon er dan nog mis gaan? Een onnozele gedachte, ik weet het.

Vier weken voor de bevalling kreeg ik een acute kaakwortelontsteking. Erg pijnlijk, met behoorlijke koorts. Naar de tandarts, voor een spoedbehandeling. ‘Dit moet je serieus nemen,’ waarschuwde hij. ‘Je moet het aan de gynaecoloog melden.’ Dat heb ik braaf gedaan. ‘Ach, nu bent u toch weer gezond?’ was zijn reactie. Ja, dat klopte.

Ik begon steeds minder leven te voelen. Toen ik dat bij de volgende controle meldde (andere gynaecoloog, de mijne was inmiddels met vakantie), wuifde hij mijn informatie weg. ‘Niet ongerust worden. Dat zie je wel vaker, als je tegen het einde loopt. Dan heeft de baby minder ruimte in de baarmoeder.’ Ik vond zijn verhaal logisch klinken. Maar toch zat het me niet helemaal lekker. De spartelpret was duidelijk zwakker aan het worden.

IMG_2884

Tijdens de laatste controle, twee weken voor de uitgerekende datum, bleek ik al drie centimeter ontsluiting te hebben. Ik was megatrots. Hoera, nu zal het niet lang meer duren! Nog snel even mijn haar laten doen. Nog nooit heb ik zo kort bij de kapper gezeten, de man deed beslist mee aan het wereldrecord snel knippen! ’s Nachts braken de vliezen. Pikzwart vruchtwater. Wij naar het ziekenhuis. Daar werd ik direct aan de weeën machine gelegd. Niets. Infuus ingebracht en in no time kwam er een ware weeën storm op gang. Toen ik uiteindelijk mocht persen, ging de conditie van de baby in hoog tempo achteruit. Stress bij degene-in-opleiding die de bevalling deed. De gynaecoloog moest maar snel opgepiept worden. Een struise dame kwam binnenzeilen. Ze riep: ‘O, ik ben mijn leesbril vergeten!’ Ik kan me nog herinneren dat ik toen dacht: ‘Wat ben jij een sukkel. Wat moet ik met deze informatie?’ Maar alleen al door haar prominente aanwezigheid kreeg ik het heilige vertrouwen dat het nu vast goed zou komen.

Toen het vacuumapparaat om de een of andere reden niet bleek te werken, besloot ze over te gaan op een tangverlossing. Alsof ik een kermisattractie was, stroomde de verloskamer opeens vol. Een tangverlossing met een hoge tang is blijkbaar iets heel bijzonders waar iedereen getuige van wil zijn. Daar lag ik wijdbeens, met een kring van mensen om mij heen, mijn voeten op de rand van het bed, mijn echtgenoot aan mijn hoofdeinde om me onder mijn armen vast te houden, met de gynaecoloog voorzichtig trekkend aan de tang om het kind uit mijn lichaam te krijgen. Er flitste toen door me heen dat ik een keer bij de buurboeren een bevalling van een kalfje had gezien. De mannen hadden een touw om zijn poten gebonden en sjorden het jong uit de koe. Ik herinnerde me dat de koe toen op een heel speciale manier aan het loeien was en dat ik oprecht medelijden met haar had. En hier lag ik nu op dezelfde manier te kijk en ik gaf geen kik, ik was helemaal overdonderd door wat er met mijn lichaam gebeurde. Alsof je uit elkaar gescheurd werd, zo voelde het! Gelukkig was de ellende snel voorbij. De gynaecoloog liet me de baby zien, een in elkaar verschrompeld bleek wezen dat onder de groene smurrie zat en geen kik gaf. ‘Gefeliciteerd, u heeft een dochter.’ Toen stroomde de verloskamer plotseling weer leeg, op één verpleegster na die bij mij moest blijven. Omdat ook de couveuse niet bleek te werken, werd onze dochter in aller ijl naar een andere afdeling waar allemaal prematuurtjes lagen gebracht, met mijn echtgenoot in haar kielzog. Ik had haar geen seconde mogen vasthouden of aanraken. Ze was gewoon WEG en ik had totaal geen idee hoe het met haar ging. Toen ze ten slotte door de kinderarts onderzocht werd, bleek ze driekwart van haar bloed verloren te hebben. Dat was om de een of andere onverklaarbare reden heel geleidelijk aan tijdens de zwangerschap via de placenta naar mij teruggestroomd. Om zoveel mogelijk bloed naar de hersens te blijven pompen, had ze er zelfs een vergroot sporthartje door ontwikkeld. De kinderarts wist toen nog niets van mijn kaakwortelinfectie, maar besloot om haar preventief antibiotica toe te dienen, tegelijk met een bloedinfuus. Wat destijds haar redding is geweest. Dat hoorde ik allemaal achteraf.

Na zes weken belde mijn tandarts op. ‘Ik heb de uitslag van je placentaonderzoek ontvangen. Wat moet ik ermee?’ Het ziekenhuis had de adressen van de tandarts en de huisarts met elkaar omgewisseld.

‘Nu zul je toch wel even wachten voordat je een tweede zwangerschap aandurft,’ zeiden de collega’s op school toen ik na mijn verlofperiode weer aan de slag ging. Ik haalde mijn schouders op. Nee, waarom zou ik? Misschien moest ik straks weer aan de ovulatiepillen en dan kon het best wel weer een tijdje duren voordat ik opnieuw het hele traject had doorlopen. Niet wetend dat ik inmiddels zo vruchtbaar was geworden dat de leerlingen vijf opeenvolgende jaren tegen elkaar zouden zeggen: ‘O, heb je haar als lerares? Die maakt het jaar nooit uit, die is altijd zwanger.’

De biologische drang om kinderen te krijgen is blijkbaar zo groot, dat je dit soort ervaringen gemakshalve in je geheugen parkeert en weer vol vertrouwen uitkijkt naar de tweede zwangerschap. Want het eindresultaat groeide en bloeide inmiddels voorspoedig op tot een dikke tevreden baby en we voelden ons helemaal happy met ons kleine gezinnetje-in-wording.

Lees ook: mijn vader was bij de bevalling en bang om te bevallen

Facebook Comments

«

»

6 COMMENTS
  • Merel

    3 jaar ago

    Ik kreeg helemaal kippenvel van dit verhaal, gelukkig met goede afloop!

  • Nathalie

    3 jaar ago

    Grappig dat de uitslag van het placenta onderzoek bij de tandarts terechtkwam haha. Leuk om je verhaal te lezen!

  • Vlijtig Liesje

    3 jaar ago

    Een tangverlossing lijkt me echt geen pretje!

  • Marian van Trigt

    2 jaar ago

    Onze zoon Moest er na 30 uur weeen. 2 uur persen.
    heel snel uit. Ik vond het een “slachtpartij” eerst grote knip, 8 zusters op mijn buik duwen. Dokter trekken met de tang. Wisseling van dienst en kunstverlossing moeten de verpleegsters zoveel x meemaken. Manlief stond ergens in een hoek. Kind gelijk weg na Apcascore naar de kinderafdeling reagwerde nergens op. Niet eens gezien. Vreselijk als ik er aan terug. Zwarte bladzijde in nijn leven. Gelukkig wel gezonde zoon. Het belangrijkste. Was ik notabene zelf kraamverzorgster. Niets leuks aan bij mij

    • miriam

      2 jaar ago

      AUTHOR

what do you think?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  • Pingback: Medische termen: prematuur en dysmatuur - MeerVanMir on mei 5, 2016
  • Instagram
    • Knuffelen ❤️❤️❤️
    • Nog eentje dan 😍
    • Wat een L.O.L.!!! De dames hebben een top middag gehad met een ware make-over. Eindelijk eens mascara mogen opdoen, net zoals mama 😍. Grote dank aan @lindenbarbosa voor deze top @lolsurprise middag!!!
    • Mijn heerlijke meisjes 😍. Soms kan ik ze achter het behang plakken (vooral ‘s-nachts), maar wat zijn ze een rijkdom. Het is heerlijk om moeder van deze moppies te zijn.
    • Typical Sunday .
.
.
#motherhood #motherhoodthroughinstagram #momsofinstagram #motherhoodrising #unitedinmotherhood #momlifeisthebestlife #mommyblogger #momlifestyle #mommymoments #motherhoodunplugged #momblog #momcommunity #momboss #bestofmom #communityovercompetition #ig_motherhood #mommylifeisthebestlife #lbloggers #kidstyle #kidsofinstagram #instakids #instamoment #toddlerlove #toddlerlife #toddlers #toddlersofinstagram #discoverunder5k #messyroom
    • Wil je weten waarom ik de @sodastream zo leuk vind en hoe de nieuwe smaakjes zijn? Check dan snel mijn blog en doe met de winactie! #linkinbio
    • 😍😍😍
    • We love the sun!
.
.
.
#motherhood #motherhoodthroughinstagram #momsofinstagram #motherhoodrising #unitedinmotherhood #momlifeisthebestlife #mommyblogger #momlifestyle #mommymoments #motherhoodunplugged #momblog #momcommunity #momboss #bestofmom #communityovercompetition #ig_motherhood #mommylifeisthebestlife #lbloggers #kidstyle #kidsofinstagram #instakids #instamoment #toddlerlove #toddlerlife #toddlers #toddlersofinstagram #discoverunder5k

    Follow Me!

    %d bloggers liken dit:

    Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

    De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

    Sluiten

    Lees vorig bericht:
    Boerderij ‘t Geertje

    Op woensdag ben ik altijd vrij, mijn zogeheten mamadag. In ...

    Sluiten