De ellende van de kraamverzorgster


De eerste week na de geboorte van Sanne heb ik het erg zwaar gehad. Ze was onverwacht ter wereld gekomen met iets meer dan 35 zwangerschap en ik moest haar vervolgens achterlaten in het ziekenhuis terwijl ik naar huis moest. Dat viel me allemaal erg zwaar. Toen ze uiteindelijk naar huis mocht was dat precies tijdens mijn kraamtranen. Ik voelde me echt verschrikkelijk en was ontzettend bang in een post-natale depressie te schieten. En toen was daar mijn kraamverzorgster, mijn reddende engel op dat moment. Zij vertelde mij over de kraamtranen en het verschil met een depressie. Ook liet ze me weten dat mijn gevoelens heel normaal waren en dat veel moeders dat ervaren. De kraamverzorgster heeft mij heel goed door de kraamtranen heen geholpen (naast manlief uiteraard).

Het lijkt wel alsof er af en toe vergeten wordt waar een kraamverzorgster voor is. Ik lees overal alleen maar ergernis over deze dames, maar verplaats je eens in hun schoenen. Zij werken zeer onregelmatige dagen, die niet in te plannen zijn. Babytjes worden doorgaans niet gepland geboren. Ze staan midden in de nacht bij je op de stoep om je de eerste uurtjes op gang te helpen met de kersverse nieuwe kleine. Daarna worden moeder en kind dagenlang in de pampers gelegd en wordt het huishouden overgenomen. Hoe ideaal is dat? Bovendien hebben zij vele kraamtranen meegemaakt, dus een betere luisterend oor is haast niet te vinden.

Helaas zijn er veel mensen, die een kraamverzorgster niet behandelen zoals het zou moeten. Mijn kraamverzorgster bij Veerle vertelde me, dat ze graag het huishouden deed, maar dat er ouders waren die haar huishoudelijke klusjes gaven waar ze zelf geen zin in hadden gehad. Ze is bijvoorbeeld gevraagd om de ramen te zemen, de diepvries schoon te maken en de zolder op te ruimen. Dit heeft niets meer te maken met de verzorging van moeder en kind. Helaas is dat nog niet eens het ergste. Er was een vader die het nodig vond expres naakt in huis rond te lopen als hij wist dat zij er was. En er was een vader die één dag na de bevalling vroeg wanneer hij weer gemeenschap mocht hebben met zijn vrouw. Zij vertelde hem dat het echt nog niet kon, maar wist dat zodra zij het huis verliet hij alweer boven op zijn vrouw lag al dan niet tegen haar zin in.

Het is dus ook niet altijd een pretje om een kraamverzorgster te zijn. Denk daar maar aan de volgende keer dat je je, onder invloed van hormonen, ergert aan de vrouw die voor jouw gezin zorgt.

Lees ook: beledigingen tijdens bevallingen

Facebook Comments