Verhalen van een werkende moeder
TOP
Algemeen, Zwangerschap

“Op je medemens hoef je niet meer te rekenen”

Ik begrijp werkelijk niets meer van de mensen van tegenwoordig. Het lijkt wel alsof men met de dag asocialer en onvriendelijker wordt. En als je er iets van zou zeggen, zou je een sneer terug krijgen. Gisteravond werd mij weer al te duidelijk, dat als puntje bij paaltje komt, iedereen aan zijn eigen lot wordt overgelaten.

Ik had met een vriendinnetje afgesproken om een filmpje te pakken. Aangezien ik toch wel vermoeid was van het weekend, besloot ik de auto te nemen. Vanaf de garage zou het een paar honderd meter lopen zijn naar de bioscoop, dus prima te doen. Vlak voor de bioscoop knikte ik door mijn enkel en lag ik languit op straat. Midden op de trambaan. Ik zag mensen naar me kijken, maar niemand die reageerde. Ook niet toen ik probeerde op te staan, dit niet lukte en ik luid snikkend naar de kant ben gekropen. Inderdaad, op mijn knietjes en mijn handen. Aan de kant heb ik nog even staan janken van de pijn om vervolgens mijzelf richting de bioscoop voort te bewegen. Niemand die mij vroeg of het wel ging. Iedereen was druk met zich zelf bezig en had geen oog voor die strompelende zwangere vrouw.

In de parkeergarage was het net zo’n feest. Ik had bij de bioscoop zo’n speciale kortingsparkeerkaart gekocht. In de garage bleek echter, dat die dame achter de balie, mij het verkeerde kaartje had meegegeven. Deze werkte dus niet in de automaat. Ook daar barstte ik weer in tranen uit. De jongeman van de parkeergarage deed niets anders dan mij aankijken en nakijken toen ik al snikkend weer strompelde naar mijn auto. Een blik van medeleven zou al voldoende zijn geweest, want ik voelde me zo alleen en verloren. De terugreis naar huis was ook alles behalve een fijn ritje. Het deed echt enorm veel pijn elke keer als ik mijn koppeling intrapte.

Eenmaal thuis heb ik mezelf in de armen van manlief gestort en mij laten verzorgen. Mijn enkel was inmiddels helemaal dik en nog pijnlijker geworden. Maar het was vooral de hulpeloosheid dat ik gevoeld had, waar ik zo enorm verdrietig over was. Dat mensen zo onverschillig zijn, dat ze een hoogzwangere vrouw zo kunnen laten liggen op de trambaan! Waarschijnlijk heeft er vast iemand het wel nog weten vast te leggen, want daar heeft men wel tijd voor. Dan is er toch iets mis met onze samenleving?

Facebook Comments

«

»

7 COMMENTS
  • Annabel

    2 jaar ago

    Ohw wat vreselijk naar dat je dit is over komen! Verschrikkelijk dat de meeste mensen zo zijn! Ik had je echt wel geholpen…

    Tegenwoordig kijken mensen je ook al verbaast aan als je ze gedag zegt op straat. Ik vind het menselijke , sociale zo belangrijk!
    Iets totaal anders maar een oud dametje kwam een paar euro cent tekort met afrekenen. Ze zei dat ze ook echt niet meer te besteden had. Moest toen echt iets terug leggen. Wij hebben die paar cent uiteraard betaald.

    Geef de moed niet op… Er zijn er echt nog wel een aantal die het niet onverschillig laten. Maar begrijp heel erg je verdriet hoor! Goed dat je hier over schrijft….

  • Anja

    2 jaar ago

    Wat ben ik blij dat ik in een dorp woon, daar gaan mensen heel anders met elkaar om. Wat een ellende zeg! Ik hoop dat dit een eenmalige ervaring voor je was en dat je weer vertrouwen in de mensheid krijgt.

  • janske

    2 jaar ago

    Moppie toch…wat rot zeg. Hopelijk ben je een beetje bekomen en gaat het beter met je enkel. Pffff…verschrikkelijk dat niemand je geholpen heeft zeg, ik kan mij daar zo niets bij voorstellen….bah.

  • Sanne

    2 jaar ago

    dit is echt erg. Ik snap niet dat die andere mensen je niet geholpen hebben. Een beetje elkaar helpen is toch leuker denk ik altijd. Maar ja…

  • Iris

    2 jaar ago

    Ik word zoooo pissig als ik jouw bericht lees, wtf is er mis met ‘ons’ mensen tegenwoordig? Ik woon ook in een dorp en kan me niet voorstellen dat je niet geholpen wordt als je valt. En dan nog zo hoogzwanger, het is toch te gek voor woorden. Hoe gaat het nu met je enkel?

  • Merel

    2 jaar ago

    Beetje late reactie, ik had het verhaal inmiddels al deels gehoord natuurlijk. Maar wat ontzettend asociaal! Ik vind het onvoorstelbaar dat niemand eventjes is komen kijken of het wel goed ging. En als je ziet dat iemand niet kan opstaan, dan helemaal!

what do you think?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  • Pingback: Vroeger was het echt niet zoveel beter - MeerVanMir on juli 31, 2017
  • Instagram
    • Wat ben ik toch dol op deze draakjes. Vanochtend deden ze een show voor hun zusje. Natuurlijk wilden ze ook in kostuum naar school. Die blikken onderweg waren geniaal. Ik vind het heerlijk dat het mijn meiden niet kan deren en zij gewoon hun eigen weg gaan.
    • Yup!
    • Nog eentje dan. Zo stond ze op vanmorgen. @theprfactory
    • Kids kijken vol spanning naar het Sinterklaasjournaal en mama is naar Last Christmas van @universal_nl . #binnenkortmeeroverdefilm #winactie
    • De #giegelchallenge van #mylittlepony. Doe jij ook mee?
    • Sanne voor het eerst bij de kapper #5yearsago
    • Zal ik het ze vertellen of niet? #mijngevoelvoorhumor #ikkonerwelomlachen
    • Stiekem best trots op mijn buikje. Het is bescheiden, zeker voor een vierde, maar er zit weer een lekker groot kind in.  Ze wordt verwacht met vier kilo geboren te worden. Zou je niet zeggen, hè? #29wekenzwanger

    Follow Me!

    %d bloggers liken dit:

    Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

    De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

    Sluiten

    Lees vorig bericht:
    Mijn eerste keer online shoppen bij de Zeeman

    Vandaag ben ik alweer dertig weekjes zwanger van prinsesje nummer ...

    Sluiten