Verhalen van een werkende moeder
TOP
Zwangerschap

“Slecht nieuws bij de 20 weken echo”

Tijdens mijn zwangerschappen verheugde mij ik ontzettend op elke echo die kwam. Even weer spieken naar het kleine wondertje, dat in mij groeide. Zo dacht ik ook over de twintig weken echo tot manlief mij er aan herinnerde, dat het een echo is waarin bekeken wordt of de kleine lichamelijk in orde is en er geen ernstige afwijkingen zichtbaar waren. Gelukkig was dat bij ons niet het geval.

Dat het zo anders had kunnen zijn, realiseerde ik me des te meer de afgelopen week. Op facebook volg ik een aantal dames, die in blijde verwachting zijn. Één van de dames kreeg te horen bij de echo, dat er wat aan de hand was met de niertjes van haar mannetje en dat het er niet goed uit zag. Verder onderzoek was noodzakelijk. Een paar (lange) dagen later mocht ze terug met een piepklein beetje hoop, dat het allemaal nog goed zou komen. Helaas was inmiddels de blaas van de kleine geknapt en de niertjes functioneerden ook al niet meer. Bovendien was er vocht in het hoofdje gekomen. Er was dus geen enkele kans, dat hij zou overleven buiten de baarmoeder en in de tussentijd zou hij verschrikkelijk veel pijn lijden. Het advies was dus om met 22 weken de zwangerschap, maar daarmee ook zijn lijden te beëindigen. Ze vertelde dat dat verschrikkelijk was geweest. Terwijl je je kind nog voelt bewegen neem je de pillen in om het leventje te stoppen. Mijn hart brak toen ik het hoorde. Wat een moed heb je dan als moeder om het lijden van je ongeboren kind te kunnen eindigen. Daarna moet je hem ook nog namelijk op de wereld zetten. Het was heel bijzonder om te horen hoe ze dat had doorstaan en wat voor liefde ze nog voelde voor haar kleine manneke. Ze zei, dat ze niet van te voren had kunnen voorstellen hem nog te willen knuffelen en zoveel liefde te voelen.

Vandaag werd het ventje gecremeerd. De hele dag moest ik aan haar denken. Je kind begraven, hoe jong dan ook, is toch een verschrikkelijk iets wat niemand wil meemaken. Daarom vandaag voor haar en alle andere andere ouders, die dit hebben moeten ervaren of geen fijne 20 weken echo achter de rug hebben, brand ik een kaarsje. Mijn hart gaat naar jullie uit!

candle-516638_1920

 

Facebook Comments

«

»

4 COMMENTS
  • Marijke

    4 jaar ago

    Heftig hè. Bij de eerste zwangerschap was ik ook zo onbevangen. Tot er inderdaad heftige dingen gebeurden met mede zwangeren die dichtbij me stonden. Hartafwijking, doodgeboren kindje, we stonden gelijk met beide benen op de grond. En bij hen was de 20 welen echo bij beiden goed.

  • Liess

    4 jaar ago

    Vreselijk. ..

    Mijn schoonzusje is bevallen van een dode dochter , meisje overleed met 39 weken. En ik raakte 1 dag erna zwanger van ons wonder.
    Vandaag ben ik 34.1 weken… ik zie vreselijk tegen de 39e week aan pff

    • Miriam

      4 jaar ago

      AUTHOR

      Wat erg!!!!!

  • Anoniem

    4 jaar ago

    Ik heb op 20w echo goede echo gehad. Achteraf bleek hoofdje aan de grote kant te zijn, maar dat werd niet gemeld. Op 26w kregen we terug een echo omdat op 20w ons kindje in stuit lag met de beentjes toe en ze niks konden zien. De 26w echo (maandag) wat gewoon een simpele echo moest zijn met het nieuws jullie krijgen een meisje of jongen. Nee dus, ze gingen mee alles nog eens op meten. We hadden nog altijd geen kwaad idee. Tot als ze na de metingen die vier keer zijn uitgevoerd om zeker te zijn. Het hoofd was te groot de ledematen veel te klein, afgeplat neusje en stomp voor komen van de beentjes. Het was alsof ik emmer met ijswater over mij af kreeg. Ik kon het nie verdragen hoe ze ons kindje afbrak verschrikkelijk. We werden door gestuurd naar gynaeco die gespecialiseerd was in echo’s met eventuele aandoeningen van de foetus. Dat was vrijdag pas, die week was een hel. Mijn vriend bleef positief, maar ik voelde dat er iets niet klopte. Vrijdag ging ik met een heel klein hart naar binnen. De echo duurde dik half uur was zeer uitgebreid. Alles wat kon opgemeten worden aan zo een klein lijfje werd gemeten. Ze keken ook in 3d waar zonder worden de bevestiging kwam dat er iets niet pluis was. Hoe mooi ik mijn kindje ook vind er scheelde iets. Het verdict: een skeletaandoening. Mijn vriend wist niet wat hij hoorde. Was zo kwetsend om hem zo te zien. We worden nu doorverwezen naar Leuven waar ik nu op ben aan het wachten. Maar de pijn is ondraaglijk. Op dit moment was de thorax groot genoeg en is ons kindje levensvatbaar in mij. Als de rest groeit maar de thorax niet is er geen levensvatbaar. Het idee alleen dat we geen kindje hebben binnenkort waar we zo na uitkeken. Of een kindje met zoveel problemen dat het te pijnlijk is voor het kindje zelf is ondraaglijk. Ik heb niks tegen kindjes met een handicap of aandoening, maar zoals het nu wijst is er teveel aan de hand op een normaal mogelihk leven met de eventuele aandoening. Iemand ervaring hier mee

what do you think?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Instagram
  • Af en toe vind ik nog een ontbrekende sok. We geven niet op!
  • Wat een uitzicht 😍
  • Zo dol op dit meisje 😍
  • Vond ik deze ineens tussen mijn foto’s 😂 #selfie
  • Me and minime
  • Even geen schoolwerk, want het is weekend. Maandag gaan we er weer fris tegenaan. We blijven positief! #Corona #thuisonderwijs #quarantine #scholendicht #mamaisjuf
  • Mijn heerlijke bollie 😍
  • Even tussendoor wat uitwaaien

Follow Me!

%d bloggers liken dit:

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten

Lees vorig bericht:
Werkende ouders en zieke kindjes

Gisteren liet ik weten absoluut geen voorstander te zijn van ...

Sluiten