Ik heb in Zwolle mijn jeugd doorgebracht, onder de rook van de Sassenpoort. Mijn kamertje grensde aan de straatkant, zodat ik altijd de stadsklok zijn uren kon horen slaan. Dat gaf mij een veilig gevoel: je kon telkens horen hoe laat het was en daar je eigen conclusies aan verbinden. Nog zoveel uren slapen en dan moet je opstaan. 

Ik herinner me nog goed hoe ik op een stille zondagmorgen plotseling een ander geluid opving. Ik wist dat het nog vroeg was, de stadsklok had net zeven keer geslagen, en keek uit het raam naar beneden. 

Buiten liep een straatmuzikant, met een grote trom voor zijn buik, een mondharmonica op een staafje voor zijn mond, rinkelbellen aan zijn ene voet en bekkens aan zijn andere. Hatsjekeboem, hatsjekeboem. Hij zwaaide naar me en maakte een knipgebaar met zijn vingers en ik begreep dat hij geld wilde. Ik schudde mijn spaarpot leeg en rende naar de voordeur met mijn drie dubbeltjes in mijn handen: mijn buit van drie weken sparen! Of hij er blij mee was, kan ik me niet meer herinneren. Alleen dat mijn moeder achteraf boos was dat ik zo vroeg de voordeur in mijn eentje had geopend. En niet weer op slot gedaan. Iedereen kon nu zo naar binnen stappen.

Gisteren was ik in Utrecht en kwam tot mijn grote vreugde weer zo’n straatmuzikant tegen. Ik bleef staan en genoot van de bekende geluiden, van de herinnering aan de langzame bewegingen tijdens het lopen om de bekkens en de rinkelbellen hun werk te laten doen. Lang geleden alweer. Maar helaas had ik geen cash geld bij me. Toen gleed mijn blik naar de toeschouwers. Hoe zouden die reageren? 

Een Aziatische vrouw, duidelijk een toerist, zag ik een filmpje maken met haar mobiel en vlak bij de straatmuzikant stond een vader met zijn kind in de kinderwagen. Nou ja, deze zin klopt niet helemaal, want het kind hing ademloos verrukt over zo’n mooi spektakel half uit zijn kinderwagen om vooral niets te missen en keek vol aanbidding toe, terwijl de vader alleen maar bezig was op zijn mobiel en geen oog had voor de aandoenlijke reactie van zijn kind op de straatmuzikant.  

Ik dacht aan mijn vader, die altijd zei dat hij het heel ontroerend vond als hij een vrouw trots naar haar baby zag kijken, terwijl ze aan het wandelen is. Ik dacht aan het gezinnetje van vier, dat ik tijdens een ander bezoek in Utrecht ergens aan de gracht zag lunchen met elkaar. Pa en oudste dochter allebei stilzwijgend op hun mobiel, ma met jongste kind druk in gesprek over het aantal eenden en bootjes in de gracht. 

De mobiel heeft duidelijk ook het straatbeeld veranderd.

Gerelateerde posts:

Gastblog oma: hoe een grooutouder genoemd wordt Gastblog oma: oma zijn is bijzonder Gastblog oma: de “magie” van mama Gastblog oma: brief aan jarige Veerle