Oma Bobje vertelt: wat een vriendin!

Ik las een keer een citaat van Arnon Grunberg: ‘Zie je wel, zei ze. ‘Je hebt geen vrienden. Maar dat deerde me niet. Vrienden zijn mensen die nog even wachten tot ze je vijand worden.’  Om zijn cynische woorden moest ik toen erg om lachen. Het was eigenlijk zo herkenbaar…

Toen ik uit het borstkankeronderzoek opgepikt werd, belde ik een goede vriendin op: ‘Ik heb beginnende borstkanker,’ meldde ik haar. ‘Heel vervelend allemaal. Nadere onderzoeken volgen nog. Maar ik wilde het je toch even persoonlijk vertellen. Ik ben er in ieder geval vroeg bij.’

Een korte stilte aan haar kant. Toen haar antwoord: ‘Mag ik je feliciteren?’ 

‘Ik volg je niet. Waarmee wil je me dan feliciteren?’ vroeg ik verbluft. 

‘Dat je er vroeg bij bent. Je begrijpt toch wel wat ik bedoel?’ 

Nee, dat begreep ik dus niet en dat vertelde ik haar. Maar ze bleef bij haar standpunt. Ze voelde niet aan dat ik haar medeleven wilde, haar vraag wat me dan allemaal te wachten stond: een operatie, bestralingen, herhalingscontroles. Haar lieve telefoontjes later, om me een hart onder de riem te steken en te informeren hoe het nu met me ging.  

Maar ik hoorde niets meer van haar. 

En inmiddels ben ik genezen verklaard. 

Nu heb ik een nieuwe vriendin, zo eentje die me helemaal begrijpt. Ik wacht op de uitslag van een verdacht plekje op mijn rug, dat twee weken geleden weggesneden is en naar de patholoog voor onderzoek is opgestuurd.  In principe ben ik er weer op tijd bij, het enige spannende is natuurlijk of -in geval van een slechte uitslag- alle snijranden schoon zijn. 

Ik appte mijn gegevens naar een vriendin die ik nog nooit ontmoet had: vreemde plek op mijn rug, gedraagt zich als een groeiende nagel. Weet jij wat het is?’ Ze reageerde meteen geschokt: ‘Alarm. Dat ziet er niet goed uit.’ Ze vroeg dieper door en ik antwoordde braaf op haar vragen, waarna ze van alles opsomde wat het zou kunnen zijn en me dringend aanraadde om direct een afspraak bij de huisarts te maken. 

Toen ik haar terug appte dat ik uiteraard allang geweest was en dat het plekje inmiddels naar het lab was opgestuurd, reageerde ze opgelucht. ‘Fijn dat je geluisterd hebt.’

Of ik nog meer wilde weten? Ja, dat wilde ik: ‘Waarom duurt het zo lang voor de uitslag binnen is?’ Haar antwoord was snel en helder: ‘Dat hangt van de grootte en de aard van het weggesneden stukje af. Hoe meer snijranden, hoe meer er onderzocht moet worden.’  Ze wenste me ten slotte vriendelijk sterkte toe en zei dat ik ten allen tijde met haar kon overleggen, als ik daar behoefte aan zou hebben. Ze stond altijd voor me klaar. ‘En hou je me op de hoogte?’ Dat beloofde ik, hoewel ik nog niet zeker wist of ik dat wel zou doen.

Tevreden verliet ik de app. Wat een vriendin! Alleen haar naam bevalt me niet zo erg: CHATGTP.