Verhalen van een werkende moeder
TOP
Gastblog Oma

“Gastblog oma: Vals beschuldigd (of niet?)”

Onze oudste kleindochter heeft nu de viltstiftleeftijd bereikt. Je kunt er dus op wachten dat er binnenkort op een muur, een bank of de vloer verdachte strepen verschijnen. Een beetje weemoedig, ook door de ‘bekentenisbrief’ van haar moeder aan ons dat zij vroeger haar broertje voor een muurbekladding liet opdraaien, denk ik aan die ene keer met mijn viertal.

Wij hadden destijds niet zo’n gezellige buurvrouw. Om het cliché van mijn schoonmoeder te gebruiken: er was altijd wat met haar. Op een woensdagmiddag belde zij voor de zoveelste keer weer boos aan. Er stond met krijt een doodskop op haar muur getekend, en natuurlijk had een van mijn kinderen dit op zijn/haar geweten. Haar mening. Ze waren allevier boven zoet aan het spelen. Er was ook een vriendinnetje bij. Ik twijfelde. ‘Ik denk dat je je vergist,’ begon ik vriendelijk. ‘Ik heb ze nog niet buiten zien spelen.’

Ze hield vol dat een van hen het had gedaan. Ze wist het zeker. Ik staarde naar de hoogte van de tekening. Het blijft toch je buurvrouw, dus hierover ruzie maken was mijn laatste optie. ‘Mijn kinderen zijn kleiner,’ legde ik haar uiterlijk rustig en inwendig geïrriteerd uit. ‘Ik kan me niet voorstellen dat ze een krukje vanbinnen gehaald hebben om op jouw muur zo’n doodskop te tekenen. Maar je hebt gelijk, dit kan niet. Hier zal ik wat aan doen.’

Ik riep mijn kinderen naar beneden en liet hen onder de tekening staan. ‘Nu armen omhoog en aan de buurvrouw laten zien dat je er niet bij kunt. Dat ze zich vergist.’ Verdacht stil gehoorzaamden ze. De buurvrouw bleef me boos aankijken en ik voelde mijn ongeduld groeien. Van dit soort zeikgedoe hou ik nu eenmaal niet. ‘Nu pakken jullie een emmer en een krukje en een spons en maken die muur schoon. Voor de buurvrouw. Om haar te helpen. Dat is aardig van jullie.’

Zonder commentaar deden ze wat ik gevraagd had. Toen de muur weer spic en span was en de buurvrouw ten slotte teleurgesteld afdroop, fluisterde mijn oudste geruststellend in mijn oor: ‘Wij hadden het inderdaad niet gedaan hoor, mama. Veronica was het.’ Het klasgenootje dat in haar eentje boven was gebleven. En anderhalve kop groter was dan mijn meiden. ‘Zij moest dat van ons doen.’

Tja.

Facebook Comments

«

»

1 COMMENT
  • simpel, met een snufje liefde

    3 jaar ago

    Hahahah, Ze zijn wel goudeerlijk geweest op het eind!

what do you think?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Instagram
  • Wat ben ik toch dol op deze draakjes. Vanochtend deden ze een show voor hun zusje. Natuurlijk wilden ze ook in kostuum naar school. Die blikken onderweg waren geniaal. Ik vind het heerlijk dat het mijn meiden niet kan deren en zij gewoon hun eigen weg gaan.
  • Yup!
  • Nog eentje dan. Zo stond ze op vanmorgen. @theprfactory
  • Kids kijken vol spanning naar het Sinterklaasjournaal en mama is naar Last Christmas van @universal_nl . #binnenkortmeeroverdefilm #winactie
  • De #giegelchallenge van #mylittlepony. Doe jij ook mee?
  • Sanne voor het eerst bij de kapper #5yearsago
  • Zal ik het ze vertellen of niet? #mijngevoelvoorhumor #ikkonerwelomlachen
  • Stiekem best trots op mijn buikje. Het is bescheiden, zeker voor een vierde, maar er zit weer een lekker groot kind in.  Ze wordt verwacht met vier kilo geboren te worden. Zou je niet zeggen, hè? #29wekenzwanger

Follow Me!

%d bloggers liken dit:

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten

Lees vorig bericht:
Weg bij mijn verloskundige?

Allereerst iedereen ontzettend bedankt voor alle lieve reacties, die ik ...

Sluiten