Verhalen van een werkende moeder
TOP
Gastblog Oma, Gastbloggers

“Gastblog oma: populariteit berekend op het aantal rozen”

Altijd als ik in de media de hype rond het naderen van Valentijnsdag registreer, krijg ik een nare smaak in mijn mond. Daar kan ik niets aan doen. Een generatiekloof? Zou kunnen, in mijn jeugd bestond Valentijnsdag in Amerika natuurlijk allang, maar WIJ in Nederland deden daar toen als jongeren niet aan mee. We vonden het commerciële flauwekul, overgewaaid uit Amerika. We waren meer van de directe aanpak, je stapte gewoon op een jongen af en begon een onnozel kletspraatje, of het gebeurde andersom. Maar om in het geniep je aanbedene een kaart of een cadeautje sturen, waarom zou je?

Toen ik nog lesgaf, bleek de leerlingenvereniging van de middelbare school waar ik werkte opeens een gat in de markt ontdekt te hebben. Een paar dagen voor Valentijnsdag kon je bij hen een langstelige in cellofaan verpakte roos voor de woekerprijs van tweeëneenhalve gulden kopen. In die tijd was dat mega veel geld! Een begeleidend anoniem kaartje erbij met de naam van de ontvanger aan de voorkant en hopla, zij zouden voor de rest zorgen. In het derde uur, vlak voor de kleine pauze, klopte dan een lid van de leerlingenvereniging op de deur van het klassenlokaal, om hoogstpersoonlijk aan de aanbedene de roos te ontvangen. Het kostte mij toch altijd een paar minuten lestijd en zeker in die periode toen we een rooster hadden van 45 minuten was dat verhoudingsgewijze best veel tijd.

In de kleine en grote pauze zag je vervolgens altijd dezelfde soort meisjes, die ik spottend THE QUEEN BEES noemde, van die populaire knappe meisjes met een kluwen meeloopmuizen om zich heen, soms ook jongens, dat maakte niets uit, die met een triomfantelijk gezicht een, twee of zelfs meer rozen tegen zich aangeklemd hielden. Aan het begin van het vierde uur vroeg ik aan sommigen van hen of ze eigenlijk wel wisten wie de gulle rozengever was. Vaak ging het om hun BFF. Bleken ze dat onderling afgesproken te hebben: als jij mij, dan ik jou. ‘Vind je het dan niet zonde van je geld,’ vroeg ik dan voorzichtig. Maar dat waren ze niet met mee eens. Het was toch juist leuk om anderen jaloers te maken? Want ZIJ hadden het voor elkaar over, ja toch? Zij waren populair en hadden hun ‘one minute of fame’. Als ik uitlegde dat ik het een naar systeem vond, waar je ook anderen mee kan kwetsen, die er niet aan mee wilden doen en die dit met lede ogen moesten zien gebeuren, haalden ze hun schouders op. Dat was niet hun probleem.

Ik heb toen wel eens aan mijn collega’s gevraagd of dit Valentijnsgedoe het nou waard was om daar nou kostbare lesminuten mee verloren te laten gaan, als je keek naar het effect in de klassen, maar die reageerde daar niet echt op en gaven me het gevoel dat ik ouderwets was en me als een halve Don Quichot aanstelde.

Toen ik op een gegeven moment ook nog eens jonge docenten triomfantelijk met die rozen zag zwaaien in de leraarskamer, ergerde me dat zo verschrikkelijk dat ik serieus een halve seconde overwogen heb om mezelf het volgend jaar op Valentijnsdag, als ik dan op school les had, twintig rozen te laten aanbieden, met allemaal kaartjes erbij hoe lief, knap, zorgzaam, didactisch, slim, grappig etc. ik als docent was. Maar mijn nuchtere verstand riep me onmiddellijk tot de orde. Waarom zou je iets gaan doen waar je zelf niet achterstaat en wat je ook verschrikkelijk vindt, alleen maar om even in de aandacht te komen en bij anderen de suggestie te wekken van KIJK MIJ NOU EENS?

Ik vond het trouwens ook nog zonde van het geld: al die dure rozen haalden niet eens het einde van de schooldag.

Facebook Comments

«

»

what do you think?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Instagram
  • Wat ben ik toch dol op deze draakjes. Vanochtend deden ze een show voor hun zusje. Natuurlijk wilden ze ook in kostuum naar school. Die blikken onderweg waren geniaal. Ik vind het heerlijk dat het mijn meiden niet kan deren en zij gewoon hun eigen weg gaan.
  • Yup!
  • Nog eentje dan. Zo stond ze op vanmorgen. @theprfactory
  • Kids kijken vol spanning naar het Sinterklaasjournaal en mama is naar Last Christmas van @universal_nl . #binnenkortmeeroverdefilm #winactie
  • De #giegelchallenge van #mylittlepony. Doe jij ook mee?
  • Sanne voor het eerst bij de kapper #5yearsago
  • Zal ik het ze vertellen of niet? #mijngevoelvoorhumor #ikkonerwelomlachen
  • Stiekem best trots op mijn buikje. Het is bescheiden, zeker voor een vierde, maar er zit weer een lekker groot kind in.  Ze wordt verwacht met vier kilo geboren te worden. Zou je niet zeggen, hè? #29wekenzwanger

Follow Me!

%d bloggers liken dit:

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten

Lees vorig bericht:
All you need is bloggers….for Valentine!

Arme ik! Ik ben enorm fan van romantische films en ...

Sluiten