“Ik had het niet gekund”

De laatste tijd ben ik meer met zelfreflectie bezig. Hoe kom ik over op anderen? Wat doen bedoelde uitspraken met mij? Hoe kan ik omgaan met bepaalde situaties? Allemaal van dat soort dingen. En waarom? Omdat één ervaring mij eventjes over alles heeft laten twijfelen. Niet over mijn gezin of relatie uiteraard, maar meer over mijn impressie op anderen en dan met name waar ik zelf iets kan betekenen. En om eerlijk te zijn, ik ben er nog steeds niet over uit.

Ik ben nu in het stadium van mijn leven gekomen wat volgens de boekjes de Peri-menopauze heet. Ik noem het mijn dagelijkse mini-hel. Ik slaap slechter, heb enorme moodswings en het onrechtvaardigheidsgevoel prevaleert voortdurend. Kortom, je kan mij nu beter te vriend houden. Mijn to-do-lijst is enorm, mijn energie is nihil. En toch sta ik nog steeds overeind. Kom ik dagelijks uit bed, kleed ik mij aan en doe hetgeen wat nodig is qua zorg voor het gezin en werk. In de avond lig ik dan vermoeid op bed naar het plafond te staren. Moe en toch val ik niet in slaap. En ondanks dit alles gaan we door en ben ik over het algemeen positief gestemd. Want zo ben ik. En daar ligt de verbazing bij veel mensen.

Niet zozeer dat ik positief ingesteld ben hoor. Maar dat alle ballen nog in de lucht zijn. Dat ik gewoon 4 kids, een baan en een social media bestaan kan leiden zonder finaal in te storten. “Ik had het niet gekund” krijg ik dan vaak te horen. Of de befaamde “waar haal je de tijd vandaan”. Vooral als het om Noor gaan hebben mensen vaak het idee dat ze het zelf niet zouden aankunnen. En eerlijk, voor Noor dacht ik dat ook! Maar het is je kind! Je houdt van je kind en je wil gewoon dat ze een mooi leven krijgt waar mogelijk. Het is niet zozeer een keuze, het is een instinct. En net zoals bij normale kinderen is deze bij veel ouders aanwezig en is er altijd een deel waar je liever de ouderlijke macht weg haalt.

Is het altijd gemakkelijk? Natuurlijk niet. Er zijn dagen dat ik ook meer traantjes laat dan ik zou willen als Noor alles denkt op te kunnen lossen door te gillen. Dan klinkt ook voor mij een logeerhuis ineens aantrekkelijk. Vooral omdat door die stomme peri-menopause geluid ook extra hard en irritant binnen komt. Maar dan neem ik even een time-out, met liefde mogelijk gemaakt door manlief, en dan gaat het wel weer. En als je dan een berichtje krijgt van een fan dat zij bij slecht nieuws gesprekken denkt “hoe zou Miriam hier iets positiefs van maken” dan weet je dat je het, ondanks alle hormonale perikelen, zo slecht nog niet doet.