Oma Bobje vertelt: de blauwe gieter

Sinds jaar en dag spaar ik olifanten. Alle kleinkinderen weten dat van oma: zodra ze ergens een olifant ontdekken, geven ze hun vader of moeder onmiddellijk de opdracht om er een foto van te maken en naar mij op te sturen. Ik krijg ook regelmatig tekeningen met olifantjes, of in elkaar geknutselde grijze viervoeters en ik begin steeds meer te vermoeden dat ik later in hun herinnering zal blijven voortleven als OMA OLIFANT. Hmmm, dat klinkt bijna alsof ik minder moet gaan eten…

Tegenwoordig begin ik zo’n beetje te ontspullen, dat hoort blijkbaar bij de leeftijd, dus af en toe schenk ik een olifant aan deze of gene en als iets echt te kinderachtig is voor woorden, bij voorbeeld een houten spaarpotolifant, mag hij wat mij betreft in de vuilnisbak verdwijnen. Allemaal herinneringen die je bewust gaat loslaten. Weg ermee.

Noortje heeft onlangs mijn plastic blauwe olifant gieter van een wisse weggooi-dood gered. Ze zat met haar zwemhesje aan en brilletje op in het zwembad turend om zich heen te kijken en ontdekte toen iets blauws in de verte: ha, daar ben je! Mijn favo watervriendje! Met enthousiast geblaas en armen- en benengewapper liet ze zich in het water glijden en sjeesde al dobberend in een behoorlijk tempo richting de blauwe gieter. O ja, ik herken jou, ik herinner me nog dat ik mezelf de vorige keer zo gezellig met jou wist onder te gieten! 

Ze spartelde weer terug naar haar lievelingsplek, de bovenste trede van het trapje, en was toen helemaal in haar element. Gieter vullen, water uitkieperen over zichzelf, en vooral blij zijn.  Geen aandacht meer voor haar omgeving. 

Toen Miriam en ik op een gegeven moment samen ‘Ik zag twee beren broodjes smeren’ voor haar zongen, keek ze bijna verstoord op: hoe wagen jullie het om mij lastig te vallen met mijn lievelingslied? Zie je dan niet dat ik druk bezig ben?  

Onze hie-hie-hie toverde een klein lachje op haar gezicht, maar bij ha-ha-ha haakte ze weer af, mijn olifant gieter is zo veeeeeeeel interessanter dan jullie geblèr, lieve mensen! 

‘s Avonds liet Miriam me een filmpje zien waarin een Tiktokker haar verweet dat ze geen rekening hield met haar dochter: ‘Als Noor later op de middelbare school zit, kan ze weleens last krijgen van al die filmpjes over haar.’ 

Middelbare school? Ik viel stil, voelde me een beetje verdrietig en weemoedig en ook een tikkeltje belachelijk dat ik het me toch aantrok, want het feit dat Noor mijn ouwe trouwe blauwe olifant gieter -die ik eigenlijk van plan was weg te gooien- herkende, beschouwde ik als een klein mijlpaaltje en daar was ik al heel gelukkig mee. 

Middelbare school? Dan moet Noor wel HEEEEEL veel olifantjes kunnen onthouden! 

@meervanmir.eu

♬ i love you in every universe – aboutourfeelingss🪐