Verhalen van een werkende moeder
TOP
Gastblog Oma, Gastbloggers

“Gastblog oma: ‘What‘s in a word?’”

Facetimen met de kleinkinderen beschouw ik als een extra zondagmiddagfeestje . Mijn dochter ligt inmiddels als een vermoeide hoogzwangere ‘poes’ op de bank en houdt de telefoon hoog om Sanne en Veerle scherp in beeld te krijgen. Zij spelen ondertussen rustig verder.

‘Wat zijn jullie aan het spelen?’ vraag ik nieuwsgierig en vind mijn vraag mega truttig en kinderachtig klinken, maar ja, ik heb hem toch zelf gesteld en ik ben eigenlijk ook wel benieuwd naar hun antwoord. Sanne kijkt even op. ‘Vadertje en moedertje.’ Ik zie maar één pop in de handen van Veerle. ‘Wie is dan vader en wie moeder? Veerle?’ Sanne reageert verbaasd. ‘Nee hoor, oma. We zijn allebei moeder.’ ‘Met maar één pop?’ Ja, nu heb ik toch een klein probleempje aangekaart. Daar had ze nog niet over nagedacht. Waar zou die andere pop liggen? ‘Misschien boven?’ oppert mijn dochter gapend. ‘Hebben jullie daar al gekeken?’ In ganzenpas zie ik de beide dametjes uit beeld verdwijnen, om even later met het verloren gewaande andere poppenkind terug te komen. Veerle drukt ze allebei innig tegen haar bovenlijfje. Mission accomplished, ze gaan weer verder met hun moedertje moedertje spel en vergeten helemaal dat ik met hen aan het facetimen ben.

Door dat vadertje-en-moedertje-woord borrelt er bij mij opeens een jeugdherinnering op. Ik weet nog goed hoe ik een keer uit school thuiskwam en we gingen lunchen. Mijn moeder wilde altijd per se aan een gedekte tafel eten, met kleine vingerdoekjes die bij het tafelkleed hoorden. Een sjiek de fiep rustpunt voor tussen de middag. Op een dag lagen er bij ons bord nieuwe blinkende servetringetjes. Het was voor hen een bijzondere dag, zeiden ze, daarom kregen we allemaal onze eigen speciale kleine serveting. Van echt zilver! In de mijne stond de letter L gegraveerd. Mijn officiële naam voluit is Elisabeth, ik werd sinds jaar en dag Bobbeltje of Bobje genoemd, dus ik begreep er niets van. Maar mijn moeder had daar een verklaring voor: eigenlijk zou mijn roepnaam voortaan Liesbeth moeten zijn, dit was dus een soort pre-emptive schot voor de toekomst. ‘En nog iets anders,’ ging ze opgewekt door, ‘vanaf vandaag heten we ook geen mama en papa meer, maar moeten jullie vader en moeder tegen ons zeggen. Daar zijn jullie nu oud genoeg voor. En later krijgen jullie van ons de grote servetringen, die houden jullie nog te goed.‘ Mijn vader knikte zwijgend mee. Ik herinner me nog goed dat ik perplex was. Alsof ze plotseling niet meer onze eigen mama en papa wilden zijn, maar zich transformeerden tot onbekende mensen! Een paar keer probeerde ik er stiekem ‘Mama, mama, moet je eens luisteren,’ tussendoor te gooien, maar waarlijk, ze reageerde er echt niet op! Al gauw paste ik me aan en zei vader en moeder tegen hen.

Hoe oud zou ik toen geweest zijn? Ik heb geen idee. Stel dat ik het zou koppelen aan ‘de bijzondere dag’, dat ze misschien tien jaar getrouwd waren, dan zou ik vier jaar moeten zijn geweest. Net zo oud als Sanne nu, met haar vadertje moedertje spelen. Ik heb de kleine servetring nog steeds in mijn bezit en ben vergeten hen te vragen hoe ze ooit op dit waanzinnige idee gekomen waren om zich anders te laten noemen. En die grote servetring? Ach, daar zijn ze nooit aan toegekomen. Gelukkig maar, anders lagen die ook in dezelfde la zwart te worden. En ik heet nog steeds BOBJE.

Facebook Comments

«

»

1 COMMENT
  • Larissa

    2 jaar ago

    Leuk om te lezen
    Onze namen werden ingekort maar eigenlijk ook niet en gewoon veranderd Selina werd Pien – Tamara werd Tam of Tamaar – Larissa werd Lis of Lizzy
    En noem me vader nogsteeds Papa en soms ouwe maar licht echt aan wat er word verteld en hoe.
    Raar hoe namen zo worden veranderd eigenlijk en waarom daar is geen rede voor denk ik

what do you think?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Instagram
  • Three happy sisters! 😍😍😍
  • Onze gids vandaag. Benieuwd waar de route ons brengt.
  • Helemaal in de ban van kloosters en monniken nu. Het enige wat ze echt niet begrijpen is waarom de gelovige mannen geen kindjes mogen krijgen. Tja....
  • Kijk dan! Ik word echt enorm al. #whaleinprogress #nineteenweekspregnant #daughternumber4 #manliefmaaktnietsanders
  • Wie houdt er nou niet van ijsjes
  • Helemaal aan het ontspannen
  • 😍😍😍
  • One tough family 😍

Follow Me!

%d bloggers liken dit:

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten

Lees vorig bericht:
Lego World 2017: wat kan je verwachten?

Over een weekje is het gewoon alweer herfstvakantie, althans in ...

Sluiten