Noor vertelt: wie heeft dit nou weer bedacht?

Hallootjes! Daar ben ik weer! En ik heb toch wat te vertellen over deze week! Mijn ouders hadden namelijk weer eens een geniaal plan.

Mocht je het niet meer zo goed herinneren, vorig jaar december heb ik enige tijd in het ziekenhuis vertoefd, omdat ik maar bleef spugen. Mijn ouders willen geen herhaling van dit festijn en hebben de zogeheten MDL arts gevraagd om dit nader te onderzoeken. Natuurlijk wist ik daar niet heel bewust van af. Tot afgelopen dinsdag.

Ik heb wat ziekenhuisafspraken al gehad in mijn 9 jaar en vaak vind ik ze prima. Maar doorgaans is het gewoon even kletsen. Ik weet inmiddels ook dat als ik een ziekenhuisbed zie, dat dat meer dan een kletsje betekent. Dat houdt doorgaans gehannes aan je lichaam in. Je kan je dus voorstellen dat ik, bij het zien van het bed, even goed geprotesteerd heb. No way, dat ik daar op ging zitten. En al helemaal niet nadat ik geconstateerd had dat er geen iPad zat in de meegenomen tas. Daarnaast was het ook nog eens belachelijk vroeg in de morgen, dus allemaal goede argumenten waarom we beter gelijk weer naar huis konden gaan. Maar nee hoor, mama wilde dat niet. Gelukkig stond ze haar telefoon aan mij af om toch te kunnen swipen.

De verpleegkundige dame maakte mij in de tussentijd gereed voor de OK. Ik kreeg een pleister op mijn hand voor het infuus. Nope, geen goed idee. Die heeft welgeteld 2 seconden er op gezeten. Geen gehannes aan mijn lichaam. Dus op de OK hadden ze een flinke uitdaging. En geloof me, ze hebben hun best gedaan. Met 4 man werd ik in bedwang gehouden om de naald in mijn arm te krijgen. Terwijl mama bleef zingen omdat haar telefoon geen internet had. Ik was dus verre van happy. Uiteindelijk hebben de witte jassen het opgegeven en kreeg ik een kapje over mijn neus. Geloof me maar als ik zeg dat ik die ook echt heb proberen te verwijderen. Maar helaas, de slaap overmande mij.

Ik werd wakker in een andere kamer. Op zich oké, tot ik mama zag. Toen moest ik heel hard huilen. Mama is toen naast mij komen liggen om mij te troosten. Maar ja, ik zag haar telefoon dus dan weet je wel waar ik meer behoefte aan had. Mama vond het prima, omdat ze mij zo zielig vond. En zo werden wij terug gereden naar mijn kamer.

Na het eten van een boterhammetje met pindakaas mochten we eindelijk naar huis. Toen merkte ik ook dat ik nog best wel moe was. Mama heeft mij dus ook op tijd op bed gelegd. In mijn slaap was ik nog wel verdrietig van alle indrukken. Gelukkig hoef ik voorlopig deze ellende niet meer.