Afgelopen week was ik met mama een ochtendje op pad. Ik vind dat vaak erg leuk, want meestal gaan we naar de dokter voor mijn ogen en krijg ik daarna een koek. Dit keer zaten we helaas wat langer in de auto met elkaar. De route herkende ik totaal niet, dus duidelijk was wel dat we niet mijn ogen zouden laten checken. We waren zelfs 3 kwartier onderweg! Om vervolgens in een hele grote garage te parkeren. Mama was vooral aan het mopperen dat er geen plek was voor onze grote bus en ze de buggy er zo lastig uit kreeg. Gelukkig was ik nog aardig in een goede hum.

Eenmaal binnen in het gebouw bij de garage, herkende ik gelijk waar we waren. Ook hier zag ik namelijk veel witte jassen rondlopen. En ook hier was een toonbank met lekkere koeken. Je begrijpt wel dat ik al iets enthousiaster werd van het nieuwe uitje. Nadat we alle administratie dingen geregeld hadden, moesten we naar de 4e verdieping.

Oké, ik weet dat ik een beetje anders ben, maar de mensen in de wachtkamer zijn ook wel een dingetje. Een vrouw hield gewoon niet op met praten (mama was op dat moment soort van blij dat ik non-verbaal ben) en de andere vrouw wilde mij de hele tijd aaien. Geen grapje. Ik was dus soort van opgelucht toen we meegenomen werden.

Kleefstra syndroom en het gebit, van de eerste tandjes tot ontbrekende volwassen tanden

We kwamen in een ruimte met een enorm groot wit apparaat. Ik moest daar tegen aanstaan en mijn hoofd op de steun laten rusten. Zo flauw, ik mocht het niet eens likken van de mevrouw met de witte jas! Vervolgens ging er wat om mij heen draaien. Ik wilde van enthousiasme mijn armen in de lucht steken, maar ook dat was een no go. Tot dusver vond ik dit uitje nog niet helemaal geweldig.

Na de fotoshoot (wat het bleek te zijn) mochten we naar een andere kamer. Daar zag ik de mevrouw in witte jas, die altijd mijn tanden aan het bekijken was. Ze vertelde aan mijn moeder dat al mijn grote mensen tanden aanwezig zijn. Nou, niet zicht nog dan. Op eentje na, maar die wordt geblokkeerd door een melktand.

Ik zag ook de bekende stoel waar ik altijd in lig. Maar wat een feest, nu mocht ik met mama er samen in! Nou ja, feest. De dame in witte jas zetten ineens een naald in mijn mond. Dat was echt niet cool en ik heb geprobeerd haar hand weg te slaan. Tevergeefs uiteraard. Wat wel raar was, dat ik ineens niets meer voelde en zij met mijn melktand in haar tang stond. Achter mij zat mama met haar ogen dichtgeknepen. Mietje is ze toch.

Hoewel mama heel lief deed, heb ik haar de hele dag de evil eye gegeven. Witte jassen horen gepaard te gaan met koek en niet met een extractie. Hoe durft ze! Je begrijpt natuurlijk wel dat ik haar en de mevrouw in witte jas, voorlopig niet meer vertrouw. Het wordt zoals met tanden poetsen: mijn lippen blijven stijf op elkaar!

@meervanmir.eu

♬ origineel geluid – Miriam Goudsmit (MeerVanMir)

Gerelateerde posts:

Gastblog Noor: een nieuw bezoekje aan de oogarts en update Noor vertelt: wat flik je mij nou? Gastblog Noor: kano varen Gastblog Noor: ze kennen mij niet!