“Hoe maken we mama helemaal gek?”


Sinds een paar dagen heb ik nauwelijks geen slaap meer gehad. Het is niet zo dat ik te laat naar bed ging of gewoon mijn bedje niet meer op zocht. Was het maar zo, want dan kon ik echt alleen mezelf de schuld geven. Nou was ik wel al gewend aan gebroken nachten. De afgelopen vijf jaar hebben we meer gebroken dan normale nachten gehad, dus daar ben ik inmiddels soort van aan gewend. Maar deze nieuwe vorm van slaapgebrek vind ik killing. De afgelopen nachten is het maximale wat ik aan een stuk door heb geslapen, twee uur geweest. Met zulke hazeslaapjes raak ik dus echt niet uitgerust. En het komt niet eens alleen door de baby.

Het lijkt wel alsof de meisjes een soort complot hebben gesmeden om mij zo veel mogelijk tot zombie te maken. De nachten zijn namelijk zeer goed verdeeld over de dames. De eerste helft neem het sandwichkind voor haar rekening. De ene keer wil ze naar de wc (lang leve het zindelijk zijn), de andere keer klaagt ze dat haar deken niet goed ligt en soms gilt ze gewoon zonder reden. Dit gaat zo door tot een uur of twee. Soms haakt ze eerder af, maar dan kan ze er op vertrouwen dat haar grote zus ook ineens midden in de nacht naar het toilet moet. Na twee uur wordt het stokje overgedragen aan de baby. De afgelopen nachten werd zij klokslag half drie wakker om vol enthousiasme op zoek te gaan naar eten. Eenmaal aangehaakt duurt het meestal niet lang voor ze weer in slaapt valt om vervolgens rond half vijf weer haar ogen te openen. Soms is de speen of vinger dan voldoende. Soms wenst mevrouw weer een compleet nieuwe voeding. Hoe je het wendt of keert, deze mama is dan wel weer gewoon wakker.

Het vreemde aan mijn nieuwe slaapgebrek is dat het schijnbaar niet aan mij af te zien is. De meesten zeggen dat ik er slechter uit gezien heb. Ik voel me daarentegen wel goed gesloopt. Zo erg, dat als ik naar de wc ga, mezelf even knijp om zeker te weten dat ik wakker ben en niet in mijn bed ga plassen. Er was overigens twee weken geleden wel een nacht dat alle drie de meiden doorsliepen. Die nacht hebben ze opa verzocht het voor hun waar te nemen met een pitsstop in het kleine kamertje. Dank je pap!

Dus als ik even niet enthousiast reageer of als het lijkt alsof ik slaap met mijn ogen (wat goed mogelijk is inmiddels), dan weet je bij deze hoe het komt.

Facebook Comments