Verhalen van een werkende moeder
TOP
Gastblog Oma

“Gastblog oma Bobje: de discussie met de kleuter”

Zoals ik al diverse keren heb geschreven, houd ik ontzettend veel van voorlezen aan de kleinkids. De intieme gezelligheid als je samen met het verhaal bezig bent, de interacties die ik tijdens het voorlezen ingevoerd heb, zoals in een buikje kriebelen, een schaapje aaien, of mijn handen voor mijn mond slaan van zogenaamde schrik dat die krokodil een KINDJE zou lusten, en samen honend lachen omdat het donkere jongetje te stom is om de OLIFANT te vinden, en zijn hondje daarin hem te slim af is… de kleinkids en ik kunnen er nooit genoeg van krijgen. Hoewel ik tegenwoordig na mijn borstavonturen er goed oplet, dat ik de kleinkids aan mijn niet-geopereerde linkerkant parkeer, want in hun enthousiasme kan ik wel eens per ongeluk een stoot of een duw tegen mijn rechterborst krijgen en dat doet oprecht vervelend pijn. 

Een ander boek

Onze kleinzoon vloog laatst direct op de rij kinderboeken in de speelkamer af en vroeg met een soort peuter-generaalsstem of ik wilde voorlezen? Ja natuurlijk, altijd. Toen volgde de discussie waar we zouden gaan zitten. Op de bank in de woonkamer, oma, wat dacht je nou zelf? En NIET aan je linkerkant, oma, daar zit ik NOOIT, dat is RAAR! Zuchtend haalde ik bakzeil en onderging zijn verheugde bons tegen mij aan, mijn pijn verbijtend.  ‘Wel stilzitten, hè,’ verordonneerde ik uit voorzorg, ‘anders raakt het boek de draad van zijn verhaal kwijt.’ Ik had dit keer uit veiligheidsoverwegingen een voor hem nieuw boek gepakt, niet alleen om zijn aandacht vast te houden, maar ook om te voorkomen dat zijn armen en benen telkens in de stuiterstand zouden vliegen. Mijn kleinzoon keek me even aan alsof ik niet goed bij mijn hoofd was: ‘Nu voorlezen.’ Ik gehoorzaamde braaf.  Aandachtig luisterde hij hoe het vogeltje zijn eerste vliegles van zijn moeder kreeg en gleed onmiddellijk van de bank om zelf de eerste vlieglessen in de praktijk uit te voeren. Wat tot zijn teleurstelling uiteraard niet werkte. ‘Zal ik dan nu maar stoppen met lezen?’ Nee, dat was teveel gevraagd. Au, tweede bons. 

Oehoe of roekoe

Ik ploegde verder door het verhaal en belandde bij de duif, aan wie het vogeltje vroeg of hij in haar nest mocht uitrusten. Ik roekoede als een volleerde duivin het onverbiddelijke nee, gevolgd door de rest van de tekst dat het vogeltje niet bij haar hoorde omdat het alleen maar kon tsjilpen, waarna mijn kleinzoon bezorgd zijn wenkbrauwen fronste. Hier klopt iets niet, oma.  Pas bij de uil sprak hij zijn wantrouwen uit. Nou ja, oma, een uil zegt ROEKOE, hoor, jouw geoehoe accepteer ik hier niet. Wij bladerden voor de zekerheid terug naar de tekening van de duif. ‘Kijk nou eens goed, je vergist je,’ hield ik vol, ‘duiven zeggen echt roekoe en uilen oehoe.’ Hij was het niet met me eens. Zeker een minuut lang bleven we OEHOE en ROEKOE tegen elkaar roepen, in plaats van nietes-welles, wat bijna klonk als een  zelf gemaakt liedje, tot mijn zoon zich bij ons voegde en vroeg waar wij in vredesnaam mee bezig waren. Ik legde hem het probleem voor en hij gaf mij tot mijn kleinzoons afgrijzen onmiddellijk gelijk: ‘Je weet toch wel het verschil tussen een duif en een uil?’

Om zijn gekwetste eergevoel een beetje te herstellen verzon mijn kleinzoon ter plekke een oplossing: ‘Ander boekje, oma. Dit vind ik geen leuk verhaal.’

Lees ook: hoe is het nu met mij

Facebook Comments

«

»

2 COMMENTS

what do you think?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  • Pingback: Mijn billen verlangen naar een nieuwe bank - MeerVanMir on september 19, 2019
  • Pingback: Gastblog oma Bobje: De kleine grappenmaker - MeerVanMir on september 19, 2019
  • Instagram
    • Geen protest op de Dam, want ik vind dat weer te ver gaan ten opzichte van alles wat we de afgelopen weken hebben doorgemaakt en richting de zorgverleners. Maar aandacht voor de strijd tegen racisme kan natuurlijk altijd. Op een stille manier in dit geval. #blackouttuesday #blacklivesmatter
    • Die voetjes 😍
    • Borstvoeding! Het blijft iets bijzonders. Ik wil het weer minimaal een half jaar geven. Zo mooi dat dat kan. #normalizebreastfeeding #borstvoeding #moedermelk #vloeibaargoud #mamaslagroom #metmijntietinjefeed
    • Zusterliefde 😍
    • Mijn rijkdom 😍
    • Dit zijn mijn oudste boefjes. Vanavond komt er een artikel online over hun bekentenissen 😂
    • Even een selfie in het zonnetje, want dat doe ik niet zo vaak. Ik maak liever foto’s van anderen. Vooral omdat ik bijna nooit een foto van mezelf echt leuk vind. @rvgpr vroeg mij wat over mijzelf te vertellen na hun eerste online paneldag met producten van @karchernl @zoedt_nl @dutchdeluxes @asmodeenl en Cobi. Ik vond het wel een leuk idee. Leren jullie ook gelijk wat meer over mij.
.
Ik ben dus Miriam en mama van vier heerlijke meiden. In het dagelijkse leven werk ik als juriste en blog ik op meervanmir.eu. Samen met manlief woon ik in de omgeving van Den Haag. Ik ben dol op gezelligheid met mijn familie en vriendinnen. Op mijn site vertel ik over alles wat ik als moeder van 4 tegenkom qua opvoeding en producten. Ik voer een Jan Steen huishouden, dus je zal geen picture perfect aantreffen. Wel gewoon eerlijkheid. Ik heb toch geen tijd voor Photoshop en filtertjes? Dus als je een kijkje in mijn hectische leventje wil, weet je waar je zijn moet.
.
Nu ben ik ook nieuwsgierig naar jullie leven, dus...
    • She’s rockin’ it 😂

    Follow Me!

    %d bloggers liken dit:

    Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

    De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

    Sluiten

    Lees vorig bericht:
    Filmtip: terug in de tijd met Downton Abbey

    Gisteravond heb ik mij begeven tussen een bioscoopzaal vol middelbare ...

    Sluiten