Hartaanval bij vrouwen. Het is geen Hollywooddrama maar een stille saboteur

Het is geen film, het is je lijf

Als je denkt aan een hartaanval, zie je waarschijnlijk een man voor je, die dramatisch naar zijn borst grijpt, kreunt als in een slechte ziekenhuisserie en in slow motion op de grond zakt. Een beetje zoals de vader van Clarke Kent in Superman. Maar weet je, bij vrouwen gaat het zelden zo. Bij ons is het vaak meer… tja, subtiel. Onhandig ook. Eerder alsof je de trap op bent gerend met drie boodschappentassen én een peuter op je arm, terwijl je gewoon aan het werk bent of op de bank zit. Zonder trap, boodschappentas of peuter dus. Eigenlijk zoals alles gaat in ons leven. Meer souplesse en minder drama.

Een hartaanval bij vrouwen is net als een passief-agressieve collega. Hij laat niet direct merken dat hij je dwarszit, maar ondertussen saboteert hij je van binnenuit. En je merkt het pas als je denkt ” hee, waarom voel ik me alsof ik ben overreden door een vrachtwagen, terwijl ik alleen maar een kop thee heb gezet?”

De signalen die zich verkleden als iets anders

Waar mannen vaak klagen over heftige, scherpe pijn op de borst, hebben wij vrouwen een creatiever klachtenpalet. Denk aan misselijkheid. Of zweten als een otter terwijl je gewoon stilzit (zonder tropisch eiland in zicht). Misschien voel je je duizelig, krijg je plotseling rug- of kaakpijn, of voelt je borst eerder drukkend dan pijnlijk. Als het ware alsof er een olifant op je borst is gaan zitten. Geen agressieve olifant, maar eentje met een passieve-agressieve houding, uiteraard.

En dan is er nog die vermoeidheid. Niet de “ik heb vannacht vier keer een kind moeten troosten”-vermoeidheid, maar de soort waarbij je na een kleine wandeling al denkt “ik moet even liggen, en misschien ook een beetje huilen”. Combineer dat met een paniekerig gevoel of benauwdheid, en voilà, je lijf probeert je wat te vertellen. Maar wij vrouwen zijn goed in negeren. Want ja, waarschijnlijk is het gewoon stress. Of menstruatie. Of hormonen. Of het weer. Of de tijd van de maand. Alles behalve de manflu.

Hoe ik mij ineens bejaard voelde

Waarom vrouwen vaak te laat aan de bel trekken

We zijn niet dom, we zijn gewoon druk. Als moeder, vriendin, werknemer, vrijwilliger, parttime therapeut en fulltime chaoscoördinator is het niet zo gek dat je eerst nog even af wil wachten. Of niemand tot last wil zijn. Daar gaat het dus mis. Want hoe langer je wacht met hulp zoeken, hoe meer schade er wordt aangericht. En nee, het gaat meestal niet vanzelf over. En ja, je mag wél 112 bellen als je denkt dat er iets niet klopt. Echt, niemand bij de alarmcentrale rolt met z’n ogen als jij zegt: “Het voelt raar, maar ik weet niet zeker of het serieus is.” Ze zijn gewend aan raar. Dat is hun hele werkdag.

Wanneer bel je wél direct?

Als je meerdere van deze klachten tegelijk ervaart (druk op de borst, misselijkheid, zweten, duizeligheid, kortademigheid, vermoeidheid), dan is het echt tijd voor actie. En nee, je hoeft niet eerst nog even de vaatwasser uit te ruimen. Of te overleggen met je partner of het “wel nodig is”. Je partner weet niet eens waar de pleisters liggen. Je mag gewoon gaan liggen en zeggen: “Bel een ambulance. En breng m’n telefoonoplader mee.”

Je lijf is geen drama queen

Ons lichaam is briljant in het geven van signalen. Alleen jammer dat we vaak denken dat die signalen overdreven zijn. Dat ze wel weer weggaan. Maar eerlijk? Je lijf weet meestal heel goed wat er speelt. Als jij het gevoel hebt dat er iets écht niet klopt, geloof dan jezelf. Serieus. Want jij kent jouw lichaam beter dan wie dan ook. En als iemand zegt: “Maar je ziet er niet ziek uit,” dan geef je gewoon een glimlach en zegt: “Dat heet innerlijke paniek met mascara. Laat je niet misleiden.”

Dus, mocht je ooit denken: hè, dit voelt niet oké, dan is het dat waarschijnlijk ook niet. Geen paniek, wel actie. Je bent het waard om serieus genomen te worden . Niet allen door anderen, maar vooral door jezelf.