Waarom ik een Duitse moeder achterna rende in Europa-Park

We hebben even de andere kant meegemaakt. Niet met opzet, maar blijkbaar wel pijnlijk voor de ontvanger. Het was een paar weken geleden in Europa-Park. We waren met het gezin aan het lunchen in het franse gedeelte van het park. Ik uiteraard van een broodje knofloof en de kids van een tosti met “vreemd uitziende ham” (aldus de jongste). Maar het was de minuten ervoor dat eigenlijk de toon zette.

Je moet je voorstellen dat ik daar dan zit op een vol en druk terras. Vier kinderen om mij heen die stuk voor stuk aandacht wilden en manlief binnen in de menigte om de bestelling te plaatsen. Wat doe je dan? Je managet je kroost waar kan en geeft je zorgintensieve ongeduldige dochter een scherm om zich even mee te vermaken. Dat betekent dus ook gelijk fladderende armpjes van blijdschap. Na wat voelde als een eeuwigheid kwam manlief naar buiten. Niet met het eten, want dat was nog in de maak. Wel met de boodschap dat hij vermoedelijk een Kleefstra kindje had gezien, wat in Duitsland best opmerkelijk zou zijn. Dus keek het gehele gezin naar binnen, naar een jong volwassen meisje dat op de grond zat. Met fladerrende armpjes en groot enthousiasme. Maar of ze Kleefstra had? Dat kon ik niet beoordelen. Op dat moment ging de buzzer en kon manlief het eten halen.

Blijkbaar was ons naar binnen gluren niet onopgemerkt gebleven. Terwijl we in discussie waren met de kinderen over de ham op de tosti kwam er een oudere dame bij ons tafeltje staan. Met een zwaar geïrriteerde stem zei ze dat niet iedereen gezegend was met gezonde kinderen voordat ze met haar dochter haar weg door de menigte probeerde te banen.

Manlief en ik zaten verbijsterd elkaar aan te kijken. Hadden we dit nou echt goed gehoord? Werden we beticht van het “aapjes kijken”? Eerlijk, we deden het natuurlijk wel een beetje maar niet met verkeerde bedoelingen. Gewoon kijken of haar dochter hetzelfde syndroom kon hebben. Had ze niet onze dochter gezien met de fladderrende armpjes en in een overduidelijk grote buggy? Nee dus. We zaten elkaar echt even verbouwereerd aan te kijken.

Denkend aan hoe het blijkbaar overgekomen was op haar, ben ik haar achterna gerend. Ze schrok gelijk toen ik haar in haar tred stopte. Kon ze Engels? Uiteraard niet. Ik moest dus mijn middelbare school Duits omhoog halen om haar enigszins uit te kunnen leggen waarom we gekeken hadden naar haar dochter. Het heeft zo’n tien minuten geduurd voordat ze echt doorhad wat ik bedoelde, maar de opluchting was zichtbaar. We waren gewoon geweest nieuwsgierig naar haar dochter, die overigens gewoon kan lopen en praten in tegenstelling tot Noor. En nee, ze hebben niet hetzelfde syndroom.

Zo merk je toch weer dat in Duitsland een beperking toch uitzonderlijk lijkt te zijn en mensen zich daardoor sneller bekeken voelen. Ik wilde niet dat ze er een rot gevoel aan zou over houden en ben haar daarom achterna gerend. Kan mij niet heugen dat iemand zich ooit bij ons verschuldigd heeft….