Verhalen van een werkende moeder
TOP
Mama, Zwangerschap

“En toen was het emmertje overgelopen…”

Gisteren heb ik het moment bereikt dat mijn lichaam aangaf, dat ik toch echt een tandje minder moest gaan. Ik was er tot dat punt echt van overtuigd dat ik vol energie en uithoudingsvermogen zat en dat niets me kon breken. Wat een illusie was dat.

Ik had gisteren de hele dag in vergaderingen gezeten om vervolgens eindeloos in de file te staan.  Toen ik dus bij het kinderdagverblijf aan kwam, was al ik wat vermoeider dan ik wilde zijn. Binnen werd ik begroet door twee hele enthousiaste meisjes. Volgens de leidsters waren de dames de hele dag één en al vrolijkheid geweest en zo kwamen ze ook op mij over. Één van de kindjes uit de peutergroep was jarig geweest en had getrakteerd op zakjes met wat lekkers en een stuk speelgoed er in. Je raadt het al, de meiden kregen de grootste onenigheid over wie het zakje mocht dragen. Aangezien het een traktatie was van de peuter, moest de kleuter het afstaan aan haar zusje. Natuurlijk gebeurde dit niet vrijwillig en moest ik een handje helpen. Het gevolg was een krijsend kind op de grond.

Mijn kinderen zijn nogal koppig (hebben ze van hun vader), dus ik wist dat de kleuter niet snel zou opstaan en mee zou lopen. Normaal gesproken heb ik veel geduld en wacht ik het af, maar het kinderdagverblijf zou zo gaan sluiten. Mijn opties waren haar aan haar arm mee te sleuren of op te tillen. Geen van beide klonk echt aanlokkelijk. Er zat maar één ding op: manlief moest ons maar komen halen.

Twee seconden nadat ik hem zag binnen komen wandelen, voelde ik de tranen al prikken achter mijn ogen. Hij keek me vragend aan en op dat moment brak ik volledig.  De tranen rolden over mijn wangen en ik haastte me naar de gang. Uiteraard kwam ik onderweg een paar ouders tegen naast de leidsters die me al gespot hadden. Eenmaal in de gang kon ik de waterlanders echt niet meer tegenhouden. Daar stond ik dan, luid en oncontroleerbaar snikkend bij het kinderdagverblijf. De tranen bleven maar komen en hielden eigenlijk pas op toen de kinderen al lang en breed op bed lagen.

Blijkbaar ben ik toch niet zo onuitputtelijk als ik zou willen. Soms vergeet ik gewoon dat ik zwanger ben en dat dit ook wat van mijn lichaam vergt.  Dit betekent voorlopig toch wat meer rust nemen en al helemaal op tijd naar bed gaan (anders staan er binnenkort wat dames op de stoep om mij vast te binden). Lang leve de hormonen!

 

 

Facebook Comments

«

»

6 COMMENTS
  • Marijke

    2 jaar ago

    Ahhh die rothormonen ook!

    • miriam

      2 jaar ago

      AUTHOR

      Stom hè?

  • Nadia Gard

    2 jaar ago

    Ja ik ken dat ! Ben nu ook zwanger van de 2e en kan ook bijna gaan bevallen maar ik kan ook ineens in huilen uitbarsten voor de kleinste dingen . Ik zag vandaag een filmpje over een verlaten hond die huilde en hield het ook niet meer droog 🙁 En zijn nog meer dingen waarvan ik spontaan begin te huilen. Je hoeft je er echt niet voor te schamen hoor fijn he die hormonen haha. Ik moet ook een stapje terug doen merk dat het ook allemaal veel zwaarder wordt nu de echt laatste loodjes tellen. Succes en geniet nog van je zwangerschap en je gezin!

  • Och allereerst een hele dikke knuffel voor je. Inderdaad, het is wat met al die hormonen. Doe het inderdaad een stukje rustiger aan en luister goed naar je lichaam.

  • Marguerita

    2 jaar ago

    Dikke knuffel! Soms heb je van die dagen…

  • Iris

    2 jaar ago

    Oooooh, Mir toch, zo herkenbaar, maar… het gaat weer over (heus, echt waar. ooit)

what do you think?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Instagram
  • Wat ben ik toch dol op deze draakjes. Vanochtend deden ze een show voor hun zusje. Natuurlijk wilden ze ook in kostuum naar school. Die blikken onderweg waren geniaal. Ik vind het heerlijk dat het mijn meiden niet kan deren en zij gewoon hun eigen weg gaan.
  • Yup!
  • Nog eentje dan. Zo stond ze op vanmorgen. @theprfactory
  • Kids kijken vol spanning naar het Sinterklaasjournaal en mama is naar Last Christmas van @universal_nl . #binnenkortmeeroverdefilm #winactie
  • De #giegelchallenge van #mylittlepony. Doe jij ook mee?
  • Sanne voor het eerst bij de kapper #5yearsago
  • Zal ik het ze vertellen of niet? #mijngevoelvoorhumor #ikkonerwelomlachen
  • Stiekem best trots op mijn buikje. Het is bescheiden, zeker voor een vierde, maar er zit weer een lekker groot kind in.  Ze wordt verwacht met vier kilo geboren te worden. Zou je niet zeggen, hè? #29wekenzwanger

Follow Me!

%d bloggers liken dit:

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten

Lees vorig bericht:
Consumentenbond 2017: De Rolls Royce onder de buggy’s

De afgelopen weken waren wij noodgedwongen weer aan gewezen op ...

Sluiten