Verhalen van een werkende moeder
TOP
Dreumes

“Paardje hop is hup naar de eerste hulp”

Het was mij het dagje wel weer. Ik zei al tegen manlief vanochtend dat ik de afgelopen twee jaar meer in het ziekenhuis ben geweest dan de 37 jaar daarvoor. Althans, zo voelt het. De weg op de eerste hulp ken ik inmiddels ook op mijn duimpje helaas. Enfin, je vraagt je vast af wat er nu weer is gebeurd, dus zal ik de spanning niet meer ophouden.

Oeps!

Vanochtend waren we bij het audiologisch centrum voor controle van de oren van de jongste. Dat op zich kent al een hele geschiedenis en we zijn nog niet klaar, maar dat vertel ik een andere keer. Terwijl we in de wachtkamer op onze beurt wachten, speelden we een beetje met de kleine dame. Ze was in een goede hum en vond alle spelletjes leuk. Dus mochten ze paardje hop op de knieën van manlief doen. De boerenknol is altijd haar favoriet. Helaas was het gat in de weg dit keer te veel voor haar. Toen ze weer omhoog kwam, was ze ontroostbaar. Meestal als ze zich pijn heeft gedaan of als ze verdrietig is, houdt het wel op na een paar minuten. Maar nu leek niets te helpen. Gezien haar hypotonie en hypermobiliteit leek ons een bezoekje aan de eerste hulp wel een goed plan.

Op naar de eerste hulp

Van het ene ziekenhuis mochten we dus naar de eerste hulp van het andere ziekenhuis. Waarom? Omdat haar medisch dossier daar ligt. Ondertussen gebruikte ze haar arm niet meer en leek elke beweging haar pijn te doen. Haar hartverscheurende huilen brak mijn moederhart. Op de eerste hulp wilde men gelijk foto’s nemen. Gelukkig was er een ervaren arts, die toch de arm eerst wilde bekijken. Ik zat er inmiddels al ruim twee uur. Hij bewoog haar arm wat heen en weer en deed toen een bizarre draai met haar elleboog. Knak! Een luide krijs van de kleine meid en het was gedaan.

Ze had een zondagsarm

Ze had dus een zogeheten zondagsarm. Dit betekent dat haar spaakbeen gedeeltelijk was ontwricht uit haar ellepijp. Het kenmerkt zich door veel pijn en een bungelend armpje. Gezien haar hypotonie is het aannemelijk dat het makkelijk bij haar gebeurd dan bij een ander kind. Maar de arts verzekerde ons dat het iedereen kan overkomen en dat we ons er echt niet schuldig over moesten voelen. De komende dagen moet ze wat rustiger aan doen en als het goed is is ze daarna weer als vanouds. Dat geldt nog niet voor deze mama, want haar verdriet vergeet ik niet zo snel. Gelukkig helpt het dat ik haar nu alweer heerlijk zie spelen. Mijn lieve meisje!

Facebook Comments

«

»

3 COMMENTS
  • Marieke

    5 maanden ago

    Aaaah.
    Hier ook een favoriet spelletje.
    Joas heeft ook een paar keer een zondagsarmpje gehad. Gelukkig is de pijn snel over als je eenmaal bij een arts bent geweest.

  • Oma Will

    5 maanden ago

    Zondagsarm, ik had er nog nooit van gehoord.
    Maar gelukkig is het weer goed gekomen en kan ze weer pijnloos spelen.
    Het lijkt wel net zoiets als een arm uit de kom, die knakken ze ook weer op zijn plaats.

  • Natasja

    4 maanden ago

    Pffff wat schrikken… hoop dat de schrik en last gezakt is inmiddels.

what do you think?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Instagram
Instagram has returned invalid data.

Follow Me!

%d bloggers liken dit:

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten

Lees vorig bericht:
Al 25 weken in verwachting. Hoe is het nu?

Ik zeg het al vaker, maar het is ook echt ...

Sluiten