Oma Bobje vertelt: Nieuwe look

23 juli 2026

Al jaren hebben wij in de kamer een etalagepop op een antiek bankje van mijn grootmoeder zitten. Ze draagt mijn trouwjurk, die dus net als ik al behoorlijk op leeftijd is. Er vallen zelfs gaten in tegenwoordig. In de jurk, bedoel ik. 

De kleinkids zijn uiteraard gewend aan onze vaste medebewoner en laten haar meestal met rust. Vroeger kwam ik tot de ontdekking dat ze onverwachts een hand was kwijtgeraakt, die dan ergens anders verdwaald op de grond lag. Of haar handen zaten na hun bezoek andersom, zodat je aan je eigen gezichtsvermogen ging twijfelen waarom ze er eigenlijk zo raar gehandicapt uitziet. 

Laatst droeg ze plotseling een oude 3D-bril, die een van de kleinzoons uit de verkleedkist had opgeduikeld. Het stond haar niet onaardig, dus wat mij betreft mocht ze hem voorlopig op haar neus hebben. Wat tot gisteren gebeurde. Toen ontdekte diezelfde kleinzoon in de verkleedkist DE-GROTE-CARNVALSBRIL. 

‘Omaaaa, kom eens kijken…’ riep hij verrukt. Met veel geduld en moeite slaagden we erin om het onding op haar neus te planten. Haar hoed hield de pootjes onder controle. Ze zag er nu echt tiptop uit, was onze gemeenschappelijke conclusie. 

‘Ik heb een idee,’ opperde ik. ‘Wie zal dit als eerste opmerken? Zullen we een gokje wagen? Weddenschapje? Om de eer? Wie denk jij?’ 

De deal was snel gesloten. 

Het andere gezin dat deze woensdag ook bij ons zou doorbrengen, was inmiddels gearriveerd. Ik zag hem gloeien van de binnenpret: Wie zal het zijn? Ga ik winnen of oma? 

Maar iedereen liep de etalagepop strak voorbij, alsof ze een denkbeeldige bedelaar was met een schoteltje op de grond naast haar voet: ik heb honger, geef mij geld, ik moet overleven. Zes bloedjes van kinderen. Oorlogsinvalide. 

Toen kwam Noor binnen. Ze schoof direct op me af, met haar molentje in de hand, en ik knuffelde haar, draaide een paar keer het melodietje en vertelde haar straks-kom-ik-terug-nu-eerst ook-de-anderen-begroeten.  

Haar blik viel toen op de etalagepop en haar ogen werden groter. Haar ademhaling ging sneller, van enthousiasme of bewondering, ik weet het niet. Ze versnelde haar schuiftempo in de richting van het bankje, bleef stil kijken en kijken en nog eens kijken en bood haar toen het molentje aan: Wil jij met mij muziek maken? Jouw bril is zoooo groot, jij kunt vast heel goed zien. Please?

Toen de pop niet reageerde, probeerde ze haar hand los te rukken om het molentje tussen haar vingers te duwen. Het scheelde niet veel of de pop tuimelde van de bank, waarna ik snel moest ingrijpen.

Mijn kleinzoon en ik verloren allebei onze weddenschap en ik had bijna te doen met de etalagepop, ze werd zoooooo door iedereen genegeerd! Op Noor na.

Volgende keer krijgt ze op het bankje een schoteltje naast zich. Hint.