Noor vertelt: de oogdokter

Hallo, daar ben ik weer! Je meest bekende Noor of Noortje voor intimi. En het was alweer even geleden dat ik vanuit mijzelf aan het praten was, dus vandaag klets ik je even bij.

Zoals je weet ga ik geregeld met mama naar allerlei mensen in witte jassen, beter bekend als doktoren. Ik ben het inmiddels wel enigszins gewend en vaak als ik het ziekenhuis zie, word ik enigszins enthousiast. Dat heeft twee redenen: als eerste neemt mama mij altijd mee naar de cafetaria waar we samen een gevulde koek oppeuzelen. Ik ben die op die dingen! Als ze er niet zijn, word ik ook echt boos. Als tweede, en deze is misschien nog belangrijker, de mensen in witte jassen hebben pasjes. Niet zomaar pasjes! Nee, degene die aan zo’n trektouwtje hangen! Dat vind ik toch leuk!!! Ik trek er graag aan en ja, soms laat ik ze weer schieten. Maar oh, wat geniet ik ervan om aan de pasjes te trekken en het touwtje eruit te zien rollen. Heel erg satisfying.

Vanochtend ging ik dus weer met lichte vreugde naar het ziekenhuis en dit keer voor controle voor mijn ogen. Mijn dokter is een hele lieve geduldige vrouw waar ik erg enthousiast van word. Maar vandaag was ze er niet. We werden ineens door een andere mevrouw naar binnen geroepen. Mama was niet zo blij daarmee. Vooral omdat ze niet was ingelicht en ze dus niet wist hoe ik zou reageren. Maar mama was denk ik vergeten hoe blij ik ook word van de hoofddoeken. Één van mijn zorgverleners draagt er eentje en sindsdien word ik er blij van als ik een mevrouw met eentje zie. En deze dame in witte jas had ook nog een pasje waar ik mee mocht spelen! Wat een heerlijk ochtend dus! Dacht ik….

Want na wat onderzoekjes en liedjes van mama, werd ik ineens gegrepen door mama en deed die mevrouw druppels in mijn ogen. En ja, ik heb ze vaker gehad maar vandaag vond ik ze erg pijnlijk. Uiteraard heb ik dat mama laten weten door haar te knijpen, aan haar haren te trekken en proberen te bijten. Mama was helaas daar al enigszins op voorbereid en hield mijn handen vast. Dus moest ik maar even goed gaan mokken in de gang terwijl de druppels in zouden werken. Nou, ik heb toch even goed mijn beklag gedaan in de gang. Luidkeels! Totdat mama Somebody to love van Queen in repeat voor mij zong. Ik heb haar toen even getolereerd. Net zoals de mevrouw in witte jas, omdat ze haar pasje weer aanbood aan mij. Voor twee onderzoekjes mocht ze haar gang gaan, toen was ik er klaar mee. Ze was toch nog steeds een vreemd gezicht uiteindelijk.

Mama heb ik ook nog even laten weten dat ik niet happy met de ochtend was door thuis nog zeker een uur in klaagmodus te verkeren. Ik heb betere ziekenhuisbezoekjes gekend dan dit.