Verhalen van een werkende moeder
TOP
Zwangerschap

““Ik bleek nagenoeg onvruchtbaar te zijn””

Dat zwanger worden niet zo vanzelfsprekend is weet iedereen wel inmiddels. Heel vaak denken en voelen vrouwen dat het door hun komt en dat wellicht de moderne geneeskunde een handje kan helpen. Wat als nou blijkt dat de man naar alle waarschijnlijkheid geen kinderen kan maken? Dit overkwam Richard.

In 2015 is onze kinderwens een actieve rol in ons leven gaan spelen. In de voorgaande jaren is het onderwerp vaker voorbij gekomen maar grof gezegd lagen mijn prioriteiten ergens anders; ik wilde eerste bepaalde dingen op orde hebben zodat ik gevoelsmatig klaar was om een kind te verwelkomen. 

Zo gezegd, zo gedaan, in 2015 waren we klaar om dit avontuur aan te gaan. En met succes, in korte tijd had mijn partner een licht positieve test in handen, helaas was dit geluk van korte duur, na vijf weken wisten we zeker dat het om een missed abortion ging. 

Maar niet getreurd, het zag er zo positief uit dat we vol goede moed besloten om het snel opnieuw te proberen. Even je lichaam de tijd gunnen om te herstellen en dan weer volop ertegenaan. Sindsdien kennen we helaas niet meer de vreugde van een menstruatie die uitblijft. 

Nog geen twee maanden geleden bespraken we voor de zoveelste keer hoe het toch zou kunnen dat het bij ons niet meer lukte en bij iedereen in onze omgeving als vanzelf ging. Steeds vaker kwam mijn jeugd ter sprake, ik had tenslotte als kind een laat geconstateerd probleem in mijn gevoelige zone gehad en ben hier kort voor mijn twaalfde levensjaar aan geopereerd door de uroloog. Omdat we liever dingen zeker weten dan maar iedere maand te moeten afwachten besloten we samen om de situatie bij de huisarts voor te leggen, om zo de opinie van een buitenstaander te horen. 

De huisarts besloot na het horen van met name mijn verhaal dat een semenanalyse geen overbodige luxe was. Gelukkig zou de uitslag van dit onderzoek al na enkele dagen binnen zijn. 

Helaas gaf de uitslag niet de antwoorden die we graag wilden horen, er bleek geen enkele activiteit in mijn zaad waargenomen te zijn. Hoewel de normale procedure voorschrijft dat er dan een tweede test via de huisarts zou volgen, besloot onze arts dat we beter af zouden zijn als we direct doorverwezen werden naar de gynaecoloog en fertiliteitsverpleegkundige in het ziekenhuis. Ook hier konden we na twee weken al terecht. Opnieuw werd alles besproken, en werd besloten om een potje in te leveren, en het bloed van mijn partner te laten controleren. Een week later werd de afspraak van deze uitslagen ingepland. 

Hoewel je verstand je verteld dat ook deze uitslag hoogstwaarschijnlijk opnieuw zeer negatief zou worden, verteld je hart je dat je niet op mag geven en bewaar je een sprankje hoop.

Maar helaas, ook deze uitslag was weer zo negatief als negatief maar zijn kan, totaal geen activiteit, niks werd aangetroffen. Een lichtpuntje, bij mijn partner zag het er allemaal perfect uit. Dus de oorzaak ligt definitief bij mij, in mijn jeugd, niet ingedaalde testis zorgen er nu, jaren later voor dat mijn droom misschien wel definitief een droom blijft. Nieuwe onderzoeken volgen, we gaan de molen door. Bloed wordt afgenomen, een echo wordt gemaakt, er volgt een chromosomen onderzoek en ik mag voor de derde keer een potje inleveren. Drie keer is scheepsrecht zal in mijn geval niet opgaan ben ik bang. 

De harde eerste klap is niet verwerkt, wel ingezonken. Iedere dag opnieuw beleef je meermaals je gedachten dat je grootste wens misschien nooit in vervulling zal gaan, dat je zelf niet in staat zult zijn om je partner het grootste cadeau te schenken, dat je mannelijkheid nu toch echt ver te zoeken is.

En verwijten, schuldgevoel, want het had mogelijk voorkomen kunnen worden. Ik neem mezelf niets kwalijk, als kind wist ik niet beter als dat mijn lichaam eruit hoorde te zien zoals ik het kende. Maar hoe meer ik mij bewust wordt van de gevolgen van toen, hoe meer ik mijn ouders het kwalijk ga nemen dat ze elf jaar, bijna twaalf, nodig hebben gehad om te zien dat er toch iets miste ten opzichte van hun oudere zoon of andere jongens en mannen in het algemeen.

Naar het verleden kijken heeft geen zin, leef in het heden en richt je op de toekomst, zo heb ik tot dusver geleefd. Maar sommige fouten die in het verleden gemaakt zijn, blijken geen littekens in het heden, maar komen aan de oppervlakte als open wonden, dat heb ik nu aan den lijve ondervonden.

Ook uit deze ervaringen zal ik mijn lessen moeten leren, voor zover dat mogelijk is. Wat ik al wist, maar nu nog vele malen sterker ervaar, is dat een kinderwens niet voor niets een wens genoemd wordt. Het mogen krijgen van een kind is geen vanzelfsprekendheid, het is een geschenk van moeder Natuur waar iedereen bij wie het lukt zich iedere dag dankbaar voor moet prijzen. 

Mensen die problemen ondervinden met het vervullen van hun wens kan ik enkel meegeven dat ze hun gevoel moeten volgen, lukt het niet zo snel als dat je hoopt en vertrouw je het niet, laat je dan niet afschepen door artsen die zich aan bepaalde voorschriften en tijdslimieten willen houden, jij kent je lichaam beter dan wie ook en je gevoel laat je zelden in de steek.

Ondanks alle stress die ik nu ervaar ben ik blij dat ik het heb aangegeven bij de arts en dat ik nu in dit traject zit. De pijn is ondraaglijk, maar de onzekerheid had op de lange termijn meer schade aangericht.

Wil je meer lezen over Richard en andere mannen met kinderwens? Neem dan eens een kijkje op de facebookpagina Mannendromen. Op kinderwensbloggers kan je nog meer verhalen vinden van stellen waarbij het zwanger worden niet zo vanzelfsprekend is.

FB_IMG_1466455787447
Facebook Comments

«

»

3 COMMENTS
  • simpel, met een snufje liefde

    3 jaar ago

    Wat een heftig verhaal. Ik snap helemaal hoe je jezelf voelt. Hier ligt het niet aan mijn man maar duidelijk aan mij. Hopelijk snel toch het geluk van een positieve test en een gezonde zwangerschap. En het klinkt heel cliché, maar ik blijf er altijd in geloven….wonders gebeuren soms.

  • Merel

    3 jaar ago

    Heftig verhaal. Wat moet het moeilijk zijn zulk nieuws te horen, al zal onzekerheid inderdaad zwaarder zijn. Maar toch… Heel veel sterkte Richard en ik hoop echt dat jullie door een wonder toch een kindje mogen krijgen!

  • Nathalie

    3 jaar ago

    Wat heftig. Mijn zoon is hier trouwens op 1,5 jarige leeftijd al aan geopereerd.

what do you think?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Instagram
  • Eh.........really?
  • Dit blijf ik zo schattig vinden 😍
  • Mijn rijkdom 😍
  • Het nieuwe vriendje van de kleine. Het is gelijk dikke mik. Dank u @mylittleponybenelux en @theprfactory !!!
  • Op naar een beter ijzergehalte en dus ook meer energie!
  • De mini. Kunnen jullie het zien? #33weekspregnant
  • Geen stakend personeel gisteren in het @reinierdegraafziekenhuis Toch verdienen ook zij de aandacht. Ik vond dit wel een mooie uiting van de dames op de verloskamers. Mijn stem hebben jullie!
  • Zo’n handschoen is maar vreemd...

Follow Me!

%d bloggers liken dit:

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten

Lees vorig bericht:
Een middag visjes en pinguïns kijken

Er zijn in ons huis een paar films, die vaker ...

Sluiten