Onze eerste ervaring met een baby in de luiers


Er zijn van die momenten, dat je je af vraagt of je nou echt zo dom bent of dat het een ander ook had kunnen overkomen. Zo was ook onze eerste ervaring als ouders met de luiers van onze pasgeboren dochter.

Sanne hoefde, ook al was ze te vroeg geboren, gelukkig niet in een couveuse. Met haar 3396 gram was ze ook al flink voor 35 weken en omdat ze al goed zelfstandig kon ademen was een warmte bedje voldoende. Dit betekende dat ze “goed” genoeg was om de eerste dagen van haar leventje door te brengen op de neonatale medium care van het ziekenhuis. Dit is een afdeling voor baby’tjes die wel nog wat extra aandacht nodig hebben, maar niet heel intensief. In het ziekenhuis waar ik lag was de medium care een paar kamers verderop van waar ik overnachtte. De verpleging had mij laten weten dat we er rekening mee moesten houden, dat onze kleine meid op zijn minst twee weken in het ziekenhuis moest blijven. Pas als ze de 37 weken bereikt had, mochten we haar meenemen. Soms kwam het wel voor dat een baby eerder naar huis mocht, als de ouders hadden laten zien dat ze de te kleine baby prima konden verzorgen. Met andere woorden: eten geven, temperaturen en luiers verschonen. In het ziekenhuis konden we daarmee “oefenen” onder toeziend oog van de verpleegkundigen. Dit betekende niets meer dan dat we alles keurig doorgaven van wat we deden. Had ze gegeten? En hoeveel? Hoe was haar temperatuur En had ze gepoept of geplast? Dat waren de vragen, die we elke uur drie uur beantwoorden. Een week lang hebben de verpleegkundigen aanschouwd hoe wij de checklist afwerkten en een week lang heeft niemand een opmerking gemaakt over de wijze waarop wij testten of er geplast was. Het was pas de kraamhulp thuis die ons vertelde Edat de newborn luiers een zogeheten plasindicator hadden (het streepje dat blauw wordt als er geplast is). Dat het daarom echt niet nodig was om elke luier met je vingers in te drukken om de nattigheid te kunnen voelen. En daar kom je pas pak en beet zo’n zeventig stuks later pas echter. Wij kunnen dus heel goed op de tast de hoeveelheid plas in een luier inschatten, maar of dat nou een eigenschap is om trots op te zijn?

Facebook Comments