Verhalen van een werkende moeder
TOP
Algemeen, Mama, Zwangerschap

“Met hulp van een spermadonor verder moéten”

Een paar weken terug plaatste ik het verhaal over Ed Houben, de multi sperma donor. Één van mijn trouwe lezers vertelde mij dat zij en haar man ook een spermadonor hadden voor hun derde kindje. Het is zo’n bijzonder, en helaas ook deels verdrietig, verhaal dat ik het echt met jullie wil delen.

Onze kleine meid Robin werd geboren op 26 november 2007, onze oudste Daan was toen net twee. We waren zo blij, na onze knul een meid, precies wat we graag wilden. Tijdens de zwangerschap zijn we een goed geschrokken, het bloed liep me letterlijk langs de benen en de verloskundige was bang dat t mis was, ik was toen 18 weken. Gelukkig lag ze op de echo vrolijk te zwaaien. Ook tijdens de bevalling ging t goed mis, de nageboorte kwam niet en ik verloor veel bloed. Het duurde naar ons idee heel lang voordat de ambulance kwam en ik had t bijna niet gered. Maar gelukkig krabbelde ik weer op. Robin was altijd te moe om te drinken, dus borstvoeding lukte niet. Ook toen ze ouder was wilde het eten niet lukken, dus met negen maanden oud, zat ze nog steeds op flesvoeding en fruithapjes. Verder was t een gezonde makkelijke meid. Een verademing naast onze oudste driftkikker 🙂 ze liep met negen maanden ook haar eerste stapjes, dus daarin was ze wel snel. Toen ze bijna tien maanden was ging t mis. Na een bezoekje aan een vriendin legde ik haar in bed en ging met de oudste in de tuin spelen. Ze sliep altijd wel veel en lang maar tegen kwart over vier wou ik haar wakker maken. Toen ik haar kamer opliep waren haar lippen blauw. Ik heb haar opgepakt en ben naar onderen gerend. Heb de ambulance gebeld en ben begonnen met reanimeren. De ambulance was er vrij snel, en ze namen t van me over. Daan stond naast me en zei mama komt wel goed hoor. Na een tijdje wilden ze haar meenemen naar Maastricht. Daan is bij de buurvrouw gebleven en ik ben in de tweede ambulance achter haar aangereden. Mijn man was op dat moment ook al onderweg vanuit zijn werk, maar eerst naar huis, omdat ik vergeten was te bellen dat we naar t ziekenhuis gingen. Ik had de deuren en alles open laten staan en er lag bloed. Dus hij heeft alles opgeruimd en is toen met de buurvrouw richting ziekenhuis gekomen. Inmiddels in het ziekenhuis wilden ze het reanimeren opgeven. Maar ze wilden doorgaan tot mijn man er was. We waren toen al bijna een uur verder, je weet dat t niet meer kan en toch blijf je hopen. Zeker als ze de adrenaline inspuiten en je ziet de hartslag opkomen, maar dan moet t hart t zelf overnemen en dat gebeurde niet. Toen mijn man binnen kwam, zijn gezicht is niet te beschrijven. Je bent zo ongelooflijk kalm, in shock. Ik kon niet huilen. Thuis wel, maar daar niet. En dan moet je wachten, want ze moet worden nagekeken door de patholoog om te kijken wat er gebeurd is. En ik neem aan om te kijken of t wel een natuurlijke dood is. Om tien uur s avonds kregen we te horen wiegedood. Dus eigenlijk weet je niks. Ze konden haar ook openen maar de kans was twee procent dat ze iets zouden vinden dus daar hebben wij niet voor gekozen. Verder wil ik eigenlijk niet vertellen hierover want ik vind t heel zwaar om hier over te schrijven. Ze is gestorven 9 september 2008.image2

Na een ruim jaar hebben we het toch gehad over nog een kindje, maar mijn man heeft zich ( in overleg natuurlijk) laten helpen toen Robin 6 maanden was. We waren compleet. Ik kon de pil slecht verdragen en nu was het zijn beurt vond hij. Dus wij naar cz bellen of dat vergoed werd onder deze omstandigheden. Maar hoe erg ze het vonden dat deden ze niet. Dus ja dan houdt t op. Twee jaar later hoorden we over mesa en pesa behandeling, dan halen ze zaad uit de teelbal en dan insemineren, dat word wel vergoedt. Maar tot onze frustratie doet geen enkel ziekenhuis dit tenzij eerst een hersteloperatie word uitgevoerd en die mislukt. We hebben in België en Duitsland geïnformeerd, maar helaas. Dus weer terug bij af. En dan ga je verder denken. Een pleegkindje, die gaan weer weg. Een donor is mijn man lang tegen geweest, bang dat hij van dat kindje minder zou houden. Maar als je geen andere optie meer hebt, dan sta je er toch voor open. Maar er is een gigantische wachtlijst. En ik was toen toch al 33 en Daan word ook steeds ouder. Dus zijn we verder gaan zoeken. In de familie en vriendenkring waren geen opties. En dan ga je internet op. Daar zijn genoeg sites, maar Jezus wat zitten daar een hoop gekken tussen. Voordat je je daar eens doorheen geworsteld hebt. Maar toen na een half jaar zoeken en heen en weer e-mailen hadden we iemand gevonden. Met papieren dat hij zich iedere drie maanden liet testen, op ziektes en erfelijke ziektes. De eerste keer dat hij kwam was heel vreemd, maar het was een prettig persoon. Hij wou ook maar vijf stellen helpen, dus niet dat er dalijk 100 half broers en zussen rondlopen. Als de kleine ooit ziek word is hij bereid om te helpen als dat mogelijk is. En hij kan hem later ontmoeten als hij dat wil. Een keer per jaar vind hij t leuk om een foto te krijgen, maar is geen must. 

En ja dan die eerste keer insemineren. Klinkt leuk, is t niet. Ja t is spannend. Maar mijn man had er moeite mee, dus zou ik t alleen doen. Dus meneer vult potje en zegt gedag. Ik naar boven spuitje, potje, kussen onder de kont en hoppa. Het ging op zich goed, maar ik voelde me schuldig, alsof ik vreemd ging. Slaat nergens op, maar zo voelde t wel. En voor mijn man ook. Een moeilijk gevoel, maar je doet t voor t eindresultaat. De eerste keer was raak, maar helaas kwam t vruchtje na vijf weken af. De tweede keer ging t al wat beter. En toen ging t ook goed. Normaal zeggen ze een half jaar bij inseminatie, dus we hebben geluk gehad. De zwangerschap ging goed. Ik had er vanaf dat moment ook geen moeite meer mee. Mijn man wel. Die liep toch met t idee, mijn vrouw is zwanger van iemand anders, ga ik er wel genoeg van houden. Dat is moeilijk maar we konden er goed over praten. 

De bevalling was geweldig, wel in t ziekenhuis voor alle zekerheid, maar deze keer ging alles goed. We hebben t echt met z’n tweetjes gedaan, alleen bij t persen was de verloskundige, maar mijn man heeft onze zoon Thies ter wereld gebracht. En t was liefde  op t eerste gezicht. Vanaf dat moment heeft hij niet meer getwijfeld. Hij heeft zelfs meer een klik met hem dan met de oudste 🙂 

Thies is geboren 26 februari 2014. We vinden t wel heel speciaal dat de 26e ook bij Robin was.

We zijn blij dat we hiervoor gekozen hebben. Wat het gaat geven als hij ouder is, geen idee. We gaan het hem wel gewoon vertellen en spelenderwijs, vanaf dat hij gaat vragen hoe baby’tjes geboren worden. Geen serieus gesprek als hij tien is of zo. En dan hopen dat t gewoon goed verloopt. Ja hij mag dan een donorkindje zijn, en het is dus niet zijn “echte” vader, maar we wilden hem zo graag, we hebben meer moeite moeten doen als de gemiddelde ouder, dus hij was extra gewenst. We hopen dat we dat op hem kunnen overbrengen.

 

Facebook Comments

«

»

1 COMMENT
  • Nathalie

    3 jaar ago

    Wat een verhaal. Heel erg knap van jullie om dit door te moeten staan. Weetje dat ik deze angst ook heb. Mijn man laat zich binnenkort ook helpen, tenminste dat is wel de planning. Maar wat als er één van mijn kinderen overlijdt en het gemis zo groot is dat we er nog een broertje of zusje bij willen? Heel lastig dit. Aan de andere kant. Ik vind ons gezinnetje prima zo met 3 kinderen.

what do you think?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Instagram
Instagram has returned invalid data.

Follow Me!

%d bloggers liken dit:

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten

Lees vorig bericht:
Ben ik te overbezorgd of niet?

Er zijn bepaalde trekjes, die je onbewust van je ouders ...

Sluiten